François Villon – biografia i charakterystyka twórczości

Biografia

François z Moncorbier urodził się w Paryżu w 1431 roku w bardzo ubogiej rodzinie. Po śmierci jego ojca przygarnął go krewny, kanonik przy klasztorze św. Benedykta, Wilhelm Villon. To właśnie jego nazwiskiem posługiwał się następnie autor „Wielkiego Testamentu”. Przebywając pod opieką krewnego, młody Villon osiągnął gruntowne wykształcenie studiując na Uniwersytecie Paryskim sztuki wyzwolone. Naukę ukończył w 1452 roku.

Niedługo potem Villon zaczął prowadzić działalność przestępczą. W 1455 roku pisarz zabija w bójce człowieka, następnie wiąże się z grupą przestępców zwanych Coquillards oraz bierze udział w napadzie na skarbiec Kolegium Nawarskiego (1456 r.). Ponieważ udało się ustalić, kto był sprawcą grabieży, Villon musiał opuścić Paryż. Przebywał kolejno w Angres, Blois, Orleanie, Meungs. W międzyczasie kilkakrotnie był więziony, choć nie udało się ustalić z jakich przyczyn. Dzięki amnestiom za każdym razem udawało się poecie wydostać na wolność. W końcu wraca on do Paryża w 1461 roku. Tu jednak wplątuje się w kolejną awanturę, na skutek której umiera wysokiej rangi mieszczanin i Villon zostaje skazany na powieszenie, wcześniej poddawany w więzieniu torturom. Poeta składa jednak apelację i ostatecznie zostaje wygnany na dziesięć lat z Paryża. W 1463 roku François Villon opuszcza stolicę Francji i wszelki ślad po nim się urywa (nie zachowały się późniejsze jego utwory poetyckie, ani też żadne wzmianki na jego temat w kronikach sądowych), co może być dowodem na to, iż został on zabity lub zmarł w tym właśnie roku lub niedługo potem.

Charakterystyka twórczości

François Villon zredagował w swym krótkim i burzliwym życiu sporo dzieł poetyckich, w których odbija się jego awanturniczy tryb życia, zmęczenie tułaczką, rozterki miłosne. „Legaty” nazwane później „Małym Testamentem” były krótką, ale kąśliwą satyrą na współczesny Villonowi świat i otaczających go ludzi, którym nie szczędził złośliwości. W podobnym tonie utrzymana jest spora część jego opus magnum, „Wielkiego Testamentu”, spisanego po powrocie do Paryża z wieloletniej tułaczki. Dzieło to, poza treścią samego testamentu, zawiera pomniejsze utwory (najczęściej ballady) zredagowane wcześniej i wplecione w tok swobodnej, poetyckiej narracji. Powstałe w ostatnich latach życia poety wiersze zostały potraktowane jako suplement do „Wielkiego Testamentu” i nazwane „Kodycylem”.