Unikalne i sprawdzone teksty

Cezary Baryka jako bohater romantyczny?

Cezaremu Baryce - głównemu bohaterowi „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego - czytelnik towarzyszy przez całą młodość. Najpierw obserwuje psotnego młodzieńca, który przewodził chłopięcym bandom przemierzającym ulice Baku, później widzi, jak syn pani Jadwigi z fascynacją przygląda się rewolucji, by ostatecznie stać się jedną z jej ofiar. Następnie odbywa z nim podróż do Polski i jest świadkiem pierwszych rozczarowań bohatera krajem przodków. W Nawłoci widzi Cezarego poznającego smak namiętnej miłości, a w Warszawie wrażliwego na krzywdę społeczną studenta. Jest bowiem Baryka postacią dynamiczną, niezwykle interesującą i obdarzoną szczególną biografią. Czy można jednak zaliczyć go do grona bohaterów wywodzących się z tradycji romantycznej?

Bohater romantyczny to wyróżniająca się jednostka, która nie wyraża zgody na reguły porządkujące świat, nie chce się im poddawać. Na pierwszym miejscu stawia więc własne poglądy i zasady, nie godzi się na ich sprzeniewierzanie. W dodatku ważnym elementem historii każdego bohatera romantycznego jest miłość - często niełatwa, wręcz niemożliwa do spełnienia. Złamane serce najczęściej skutkuje zupełnym poświęceniem się wyznawanym ideałom.

Kiedy czytelnik poznaje Cezarego Barykę, dowiaduje się, że jest on utalentowanym i zdobywającym dobre oceny chłopcem. Sytuacja ulega jednak zmianie, gdy pan Seweryn (ojciec bohatera) wyjeżdża na wojnę. Młody chłopak staje się łobuzem i wsławia się m. in. ciosem wymierzonym dyrektorowi szkoły. W tym okresie rozpoczyna się fascynacja głównego bohatera rewolucją i socjalizmem, która będzie trwać aż do ostatnich kart powieści Żeromskiego.

Niełatwa i pełna bólu historia rodziny Baryków wykształciła w Cezarym szczególny rodzaj wrażliwości społecznej. W czasie pobytu w Baku widział on ogromne bogactwa kontrastujące z ludzkim ubóstwem, był świadkiem codziennej walki o życie najbiedniejszych. Wskutek tego zawsze ze współczuciem patrzył na ludzi ubogich, a z niechęcią przyglądał się tym zamożnym. Przekonania te towarzyszyły mu również w Polsce. Nie zgadzał się z taką niesprawiedliwością, wytrwale poszukując rozwiązania.

Zaangażowanie w sprawy polityczne i wrażliwość na ludzką krzywdę uczyniły z Baryki buntownika. Nie zgadzał się on z pomysłem przemian wysuniętym przez Gajowca, koncepcja ewolucyjna była dla niego nie do przyjęcia, właśnie z powodu ogromnej biedy, którą oglądał każdego dnia. Z drugiej strony dostrzegał jednak niedociągnięcia i błędy ideologii komunistycznej. Szczególnie mocno nie zgadzał się z postulatem zniesienia granic i stworzenia ponadnarodowej wspólnoty proletariackiej. Wierzył bowiem w możliwości odrodzonej Rzeczpospolitej, był gorącym patriotą.

Zanim jednak Baryka poświęcił się sprawom ojczyzny i polityki, przeżył on wielkie rozczarowanie miłosne. Będąc w Nawłoci, zauroczył się najpierw panną Karoliną Szarłatowiczówną, a następnie znalazł się pod przemożnym wpływem pięknej Laury Kościenieckiej. Właścicielka majątku w Leńcu miała narzeczonego, lecz jak wyjawiła Baryce: chciała poślubić go jedynie z powodów finansowych. Jednak porywczość i emocjonalność głównego bohatera doprowadziła do końca relacji z Kościeniecką. W czasie kłótni uderzył on najpierw jej narzeczonego, a później ją. Ostatnia rozmowa między nimi odbyła się w Warszawie, to właśnie niedługo po niej Baryka wyruszył na Belweder.

Główny bohater „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego jest postacią wyraźnie nacechowaną tradycją romantyczną. Przede wszystkim należy on do grona najżarliwszych idealistów w historii polskiej literatury. Pragnie wielkiego czynu, chce doprowadzić do zmiany obrazu świata. Brakuje mu jednak możliwości, nie ma wystarczającej mocy sprawczej - dlatego otwarcie buntuje się przeciw zasadom i regułom. Jest również Baryka postacią dynamiczną, która w trakcie rozwoju fabuły przechodzi liczne przemiany, ostatecznie stając się żarliwym patriotą i człowiekiem zaangażowanym w sprawy najuboższych.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Pupa, gęba, łydka – symbolika

Język „Ferdydurke” można scharakteryzować jako żywy dynamiczny i bardzo oryginalny. Autor posługuje się różnymi stylami (wysokim średnim niskim) dostosowuje...

Motyw „Stabat Mater Dolorosa”...

Sekwencja zredagowana w XIII wieku przez włoskiego franciszkanina Jacopone'a da Todi zatytułowana „Stabat Mater Dolorosa” stała się ważnym punktem odniesienia...

Opis ogrodu

Mój ogród to miejsce niezwykłe. Choć nie prowadzi do niego tajemnicza furtka jest równie ciekawy jak ten w opowieści o przygodach dzieci których...

Portrety XVIII-wiecznych Polaków...

XVIII wiek przyniósł Polsce wielkie zmiany – stworzono Komisję Edukacji Narodowej uchwalono pierwszą w Europie konstytucję. To wszystko nie byłoby jednak możliwe...

Wpływ pieniądza na życie bohaterów...

Pieniądze są czymś o czym nie wypada mówić. Tak przynajmniej utrzymuje znane powiedzenie. A czy wypada o pieniądzach pisać? Już szybkie zerknięcie do klasyki literatury...

Miłość Tristana i Izoldy jako...

Tristan i Izolda od początku swojej znajomości byli wystawiani na ciężkie próby. Z jednej strony wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to iż są sobie...

Krytyka obyczajów szlacheckich...

Epoka oświecenia przyniosła gwałtowny rozwój myśli społecznej i filozoficznej. XVIII-wieczna Europa zapełniła się utworami krytykującymi wady jej narodów...

Do przyjaciół Moskali – interpretacja...

„Do przyjaciół Moskali” to wiersz epicki wchodzący w skład „Ustępu” trzeciej części „Dziadów” który poprzedzony...

Wpływ domu i rodziny na kształtowanie...

Niewiele rzeczy kształtuje nas tak mocno jak dom rodzinny. To wśród najbliższych uczymy się co jest dobre a co złe. To ojciec i matka wyjaśniają nam skomplikowany...