Wypracowania.pl Unikalne i sprawdzone teksty
Edgar Degas, „Błękitne tancerki”

Edgar Degas, Błękitne tancerki – opis, interpretacja i analiza obrazu

Poświęcony ulubionemu przez Degasa tematowi obraz „Błękitne tancerki” przedstawia grupę czterech dziewcząt w niebieskich trykotach i tutu, stojących najpewniej za sceniczną dekoracją, w kulisach. Tancerki zostały uchwycone w nieoficjalnej scenie, podczas gdy ćwiczą podbicia stóp trzymając się pod boki, czy też poprawiają uczesanie lub układ sukni przy dekolcie. Spomiędzy kulis wyłaniają się dwie inne postaci, najprawdopodobniej także tancerki, ubrane w jasne suknie. Scenografia, za którą skrywają się dziewczęta, naśladuje roślinną scenerię.

Otwarta kompozycja obrazu jest zrównoważona, niemalże symetryczna. Linia biegnąca w połowie obrazu, wzdłuż krawędzi scenografii oraz wyciągniętej nogi jednej z tancerek, dzieli płótno na dwie części, z których każda zawiera identyczną sumę elementów: jedną cześć scenografii, dwie tancerki w błękitach i jedną w jasnej sukni. Przy tak równomiernym rozłożeniu akcentów na obrazie udaje się Degasowi zachować lekkość i subtelny dynamizm kompozycji dzięki uchwyceniu ruchliwości tancerek w wyciągniętych we wszystkie strony ramionach i w tworzonych przez nie diagonalnych kierunkach.

Na tym obrazie stawia Degas na czyste, nasycone kolory, kładzione przy pomocy płaskich plam barwnych obwiedzionych wyraźnym, czarnym konturem. Gama barwna jest szeroka, gdyż obejmuje zarówno kremowe odcienie skóry tancerek oraz złote żółcie i pomarańcze w elementach scenografii i strojach dwóch tancerek w tle, jak i błękity obecne na sukniach dziewcząt z pierwszego planu oraz zielenie widoczne w scenografii i na posadzce. Wyraźną dominantę kolorystyczną stanowi niebieski kolor na tutu młodych baletnic, kontrastujący mocno z jasnym kolorem ich skóry. Na obrazie prawie nie ma tradycyjnego modelunku światłocieniowego. Nośnikiem światła jest kolor.

„Błękitne tancerki” to obraz pod względem zastosowanych środków wyrazu zdecydowanie bardziej odważny od innych dzieł Degasa. Widać tu silne wpływy impresjonizmu, przede wszystkim w spontaniczności sceny, sięganiu po nasycony kolor, który jest nośnikiem światła, w świadomym unikaniu niepotrzebnych detali. Sięganie po płaską plamę barwną i wyrazisty kontur zbliża tu jednak artystę do projektów niezależnych twórców przełomu XIX i XX wieku, takich jak Paul Cézanne i Paul Gauguin, którzy dali podstawy fowizmowi.

Losowe tematy

Mitologizacja Tatr i jej funkcja...

Tatry odgrywały szczególną rolę w społeczeństwie polskim przełomu XIX i XX wieku. Wówczas Zakopane zostało odkryte jako miejscowość wypoczynkowa i stało...

Akcja pod Arsenałem – opis sytuacji...

Akcja pod Arsenałem miała miejsce 26 marca 1943 roku w Warszawie. Została ona zaplanowana i przeprowadzona z sukcesem przez Grupy Szturmowe Szarych Szeregów. Chodziło...

Opisz swoją twarz

Opisz swoją twarz- co za ciekawe zadanie! Wydaje się to dość proste w końcu każdy wie jak wygląda jego twarz. Ale ale – przecież nie widzimy się wcale tak często!...

Max Ernst Dzień i noc – opis...

Olejny obraz Maxa Ernsta „Dzień i noc” pochodzi z 1941 roku. Namalowany został w Stanach Zjednoczonych gdzie artysta udał się uciekając przez trwającą w Europie...

Czy zwierzęta mogą być przyjaciółmi...

Pisarze i filozofowie przekonują nas że przyjaźń to jedna z najważniejszych rzeczy w życiu. Przyjaciel wysłucha nas wspomoże w trudnych chwilach poradzi jak zachować...

Motywy mitologiczne w literaturze...

Mitologia była czymś co w czasach starożytności i średniowiecza (w przypadku terenów pogańskich) porządkowało ludziom obraz świata. Nie wszyscy oczywiście uznawali...

Dzieci z Bullerbyn – opis wybranej...

Dzieci z Bullerbyn miały wiele ciekawych nieraz niebezpiecznych a nieraz bardzo zabawnych przygód. Jedna z nich opowiada o tym jak dzieci udały się do młyna na poszukiwanie...

Widzenie ks. Piotra – interpretacja...

Widzenie księdza Piotra to jedna z najbardziej tajemniczych scen pojawiających się w trzeciej części „Dziadów”. Badacze literatury doszukują się w tym...

Człowiekiem jestem i nic co ludzkie...

W okresie renesansu jedną z najbardziej rozpowszechnionych maksym stały się słowa Terencjusza: człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce . Oznaczały one że...