Unikalne i sprawdzone teksty

Konrad Wallenrod – zdrajca, bohater szaleniec czy polityk

Konrad Wallenrod – tytułowy bohater powieści poetyckiej Adama Mickiewicza – jest jednym z najbardziej charakterystycznych i tajemniczych bohaterów w historii polskiej literatury. Jego postępowanie nacechowane jest zarówno zręczną grą polityczną, bohaterstwem, jak i zdradą, przez co nierzadko budzi on skrajne opinie.

Już na samym początku rozważań na temat Waltera Alfa warto zaznaczyć, jednoznaczna ocena tej postaci jest niemożliwa. Pozbawiony szczęśliwego dzieciństwa i przemocą wyrwany z sielskiego krajobrazu Litwy stał się człowiekiem wyobcowanym, wykorzenionym. Dlatego nie może dziwić fakt, iż za wszelką cenę poszukiwał tożsamości, pragnąc wypełnić swe życie wartościami.

Dzięki staraniom Halbana tytułowy bohater pokochał ojczyznę i, nie zważając na koszty i ryzyko, pragnął dostać się na drugą stronę Niemna. Jednak starzec wciąż powtarzał mu, że o wiele lepiej będzie, jeśli dokładniej przyjrzy się życiu Krzyżaków i wykorzysta te informacje w przyszłej walce z odwiecznym wrogiem Litwinów, kiedy pojawi się taka okazja. Następnie, w czasie jednej z bitew, obu mężczyznom udało się przedostać do ojczyzny, gdzie zostali z szacunkiem przyjęci przez Kiejstuta.

W czasie pobytu na ziemiach litewskich Walter Alf przeżył zarówno wielkie szczęście (poznając Aldonę), jak i doświadczył wielu cierpień związanych z atakami Krzyżaków i krzywdami wyrządzonymi jego rodakom. Po bitwie na błoniach Rudawy, w której zginęły dziesiątki tysięcy młodych Litwinów, ostatecznie postanowił porzucić dotychczasowe życie, opuścić żonę i powrócić do Malborka, by zadać nieprzyjacielowi druzgocący cios.

Właśnie w tym okresie ujawniły się różnorodne aspekty postępowania tytułowego bohatera. Mając na uwadze dobro ukochanej ojczyzny, zdecydował się zdradzić dotychczasowych towarzyszy, podstępnie (najpewniej poprzez zabójstwo) przybrawszy tożsamość Konrada Wallenroda, a następnie, stanąwszy już na czele zakonu, skutecznie sabotował jego działania, doprowadzając do ostatecznej klęski w wojnie. Niehonorowość tego postępowania jest oczywista. Fakt ten dostrzega sam Walter Alf, lecz ma świadomość, iż była to jedyna droga.

Halban, oceniając postawę towarzysza, dostrzega przede wszystkim jego bohaterstwo i wielką odwagę. Ryzykując śmiercią, być może poprzedzoną ciężkimi torturami, zdecydował się on pokonać nieprzyjaciela od wewnątrz, ratując w ten sposób Litwę. Dla Halbana, w myśl słów: Tyś niewolnik, jedyna broń niewolników – podstępy, było to postępowanie właściwe, ponieważ podjęte nie dla własnej korzyści, lecz dla dobra ojczyzny i jej mieszkańców.

Uważam, że Konrad Wallenrod, a raczej Walter Alf, godny jest nazwania bohaterem. W imię Litwy poświęcił wszystko – miłość, wysoką pozycję na dworze Kiejstuta oraz honor. Wiedział jednak, że Krzyżacy, pragnąc nawrócić jego ojczyznę za pomocą miecza, mogą doprowadzić do zupełnego zniszczenia tego, co kochał. Dzięki zręcznej i przemyślanej intrydze osiągnął upragniony cel, osłabiając wroga na tyle, by przez dłuższy czas nie zagrażał Litwie.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Prometeusz skowany Peter Paul Rubens...

„Prometeusz skowany” to przedstawienie mitologicznej sceny które zostało dokonane przez Rubensa. Opis Obraz przedstawia mężczyznę który przykuty...

Na czym polega kryzys renesansowego...

Renesans był epoką która kładła dużo większy nacisk na człowieka niż wcześniejsze średniowiecze. Nie rezygnowano z religijności wręcz przeciwnie. Jednak znacznie...

Praca organiczna – definicja przedstawiciele...

Definicja Praca organiczna to jedno z pojęć którymi kierował się pozytywizm realizując to hasło poprzez szereg różnorodnych działań. Jest to postulat który...

Opis godła Polski

Godłem Rzeczypospolitej Polskiej (a właściwie jak twierdzą heraldycy jej herbem) jest orzeł biały na czerwonym tle. W heraldyce godłem określa się postać na herbie...

Etyka Conradowska w „Jądrze ciemności”...

Etyka Conradowska to charakterystyczna dla całej twórczości Jospeha Conrada postawa moralna którą pisarz propaguje w swoich dziełach. Chodzi tu przede wszystkim...

Uczyć bawiąc – realizacja oświeceniowej...

Twórczość Ignacego Krasickiego ma charakter dydaktyczny. Zgodne to jest z oświeceniowym zaleceniem by „uczyć bawiąc”. Powiedzieć można iż owo zalecenie...

Dwa oblicza Polski przedstawione...

Jedna z najważniejszych scen trzeciej części „Dziadów” Adama Mickiewicza rozgrywa się w salonie warszawskim. Zakończona zostaje ona słowami Piotra Wysockiego...

Bohaterowie „Wesela” i ich pierwowzory...

Gospodarz – Włodzimierz Tetmajer Tetmajer był młodopolskim malarzem pochodził z rodziny inteligenckiej. W 1890 roku ożenił się z chłopką Anną Mikołajczykówną....

Dwa oblicza sarmatyzmu – Potocki...

Sarmatyzm należy do najbardziej kontrowersyjnych nurtów polskiej kultury. Przez długi czas oskarżano jego reprezentantów o ciemnotę zacofanie i brak smaku....