Unikalne i sprawdzone teksty

Narracja w sklepach cynamonowych

„Sklepy cynamonowe” Brunona Schulza to zbiór opowiadań, które zabierają czytelnika w niezwykłą podróż do niewielkiego galicyjskiego miasteczka. Ich narratorem jest młody chłopiec o imieniu Józef. To właśnie jego sposób opowiadania - metaforyczny, zastępujący liniowość fabuły swoistymi sekwencjami zdarzeń i operujący niezwykle bogatym językiem - sprawia, że dzieło było i jest odbierane jako utwór wyjątkowy, jedyny w swoim rodzaju.

Narracja w opowiadaniach Schulza, co zostało już wspomniane, prowadzona jest z perspektywy pierwszej osoby. Niekiedy Józef jest uczestnikiem wydarzeń, bezpośrednim sprawcą wydarzeń („Sklepy cynamonowe”, „Sierpień”), lecz częściej jawi się jedynie jako świadek („Traktat o manekinach”, „Nawiedzenie”, „Pan Karol” itp.). Postać narratora zostaje więc ujawniona, jest elementem świata przedstawionego. W toku opowiadania nierzadko posługuje się ona bezpośrednimi zwrotami do czytelnika (np. „Ulica krokodyli”), stosując głównie pytania retoryczne (narracja dyskursywna).

Specyficzną właściwościami narracji „Sklepów cynamonowych” są język i sposób jej prowadzenia. Postać snująca opowieść, choć wykreowana jako chłopiec, posługuje się skomplikowanym słownictwem, nie stroni od zapożyczeń i terminów zaczerpniętych ze świata nauki. Nadają one jego wypowiedziom cechy swoistego traktatu, tekstu o charakterze filozoficznym. Podobnie wpływają na tok opowieści przedstawiane wydarzenia. W opowiadaniach Schulza związki przyczynowo - skutkowe i chronologiczny tok podawczy zostają zaburzone. Narrator buduje swego rodzaju sekwencje zdarzeń, przełamując czas jako wartość obiektywną i koncentrując się bardziej na konkretnych obrazach, jednostkowych sytuacjach.

Narrację „Sklepów cynamonowych” można określić mianem nieprzezroczystej. Nie służy ona jedynie podawaniu określonych faktów, gdyż często wysuwa się na pierwsze miejsce, koncentrując na sobie uwagę czytelnika. Wyraźny wpływ ma na to metaforyzacja języka, tworzenie złożonych konstrukcji o różnorodnym charakterze, przy tym niełatwych do rozszyfrowania. Świat przedstawiony w opowiadaniu staje się więc przestrzenią oniryczną, niejasną, złożoną. Język narratora odbiega od tego, który znany jest z prozy realistycznej. Równocześnie, głównie dzięki bogactwu środków stylistycznych, świat ten jawi się czytelnikowi jako istniejący, pobudza jego wyobraźnię, oddziałuje na zmysły (np. synestezja stosowana w opisach).

Narrator jest w opowiadaniach Schulza opowiadaczem - twórcą. Niezwykle sprawnie posługuje się on tworzywem językowym, przefiltrowując rzeczywistość przez swą wyobraźnię i prezentując czytelnikowi jedyny w swoim rodzaju obraz. Taki sposób opowiadania nie tylko roztacza przed czytelnikiem przestrzeń magiczną, niezwyczajną, ale czyni go także jej współtwórcą, często odwołując się właśnie do wyobraźni odbiorcy.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

„Cierpienia młodego Wertera”...

Początki powieści epistolarnej sięgają XVIII stulecia. Za pierwszy przykład realizacji tego nurtu literackiego uważane jest dzieło Samuela Richardsona - „Pamela...

Lekcja anatomii doktora Tulpa Rembrandt...

„Lekcja anatomii doktora Tulpa” to obraz stworzony przez artystę którym był Rembrandt van Rijn. Opis Przedstawiona na obrazie scena to udokumentowanie praktyk...

Jakie cechy charakteru cenisz w...

Które cechy charakteru są najważniejsze? Zapewne każdy z nas wielokrotnie zastanawiał się nad tym pytaniem. To bardzo istotna kwestia bowiem wbrew pozorom nie jest...

Moja rodzina - opis

Moja rodzina jest bardzo duża. Mam wiele cioć i wujków oraz kuzynów. Mimo tego że jest nas dużo wszyscy trzymamy się razem i chętnie sobie pomagamy. Staramy...

Opis zachodu słońca

Zachód słońca to jedna z najbardziej niezwykłych części dnia! Szczególne wrażenie robi latem gdy dokładnie możemy obserwować zapadanie zmroku. Noc nastaje...

Archaizmy w „Bogurodzicy” –...

Obecne w najstarszej części „Bogurodzicy” archaizmy są niespotykane w innych polskich tekstach wieków średnich. Świadczy to o bardzo wczesnym powstaniu...

Leonardo da Vinci Mona Lisa –...

„Mona Lisa” to z pewnością najbardziej rozpoznawalne dzieło Leonadra da Vinci a być może najpopularniejszy obraz w całej historii świata. Włoski artysta namalował...

Ekspresjonizm w „Ludziach bezdomnych”...

Ekspresjonizm należał do popularnych kierunków w literaturze i sztuce na przełomie XIX i XX wieku. Przykładał on dużą wagę do wyrażania uczuć „mocnego”...

Pupa, gęba, łydka – symbolika

Język „Ferdydurke” można scharakteryzować jako żywy dynamiczny i bardzo oryginalny. Autor posługuje się różnymi stylami (wysokim średnim niskim) dostosowuje...