Wypracowania.pl Unikalne i sprawdzone teksty

Rola domu rodzinnego w życiu człowieka. Refleksje po lekturze „Tego Obcego”

Lektura „Ten obcy” skłania do refleksji na temat roli ciepła domu rodzinnego i jego znaczenia w życiu młodego, nastoletniego człowieka. Dom rodzinny w życiu każdego z nas stanowi ostoję, fundament, na którym zawsze możemy się oprzeć i miejsce, które zapewnia nam poczucie bezpieczeństwa – miejsce, do którego chce się wracać i w którym możemy znaleźć ucieczkę przed wieloma zawirowaniami życia. Tak przynajmniej powinno być.

Niestety nie wszyscy bohaterowie powieści „Ten obcy” mogli doświadczyć ciepła i miłości prawdziwego domu rodzinnego. Ula Zalewska i Zenek Wójcik bardzo wcześnie zostali jej pozbawieni. W tej sytuacji utracili jakąś ważną podstawę, na której mogliby budować swe dorosłe życie. Odczuwali boleśnie brak zrozumienia i akceptacji; w rezultacie tracili poczucie własnej wartości, zamykali się w sobie i w swych uczuciach. Jednym słowem - przestawali być tak naprawdę sobą.

Irena Jurgielewiczowa ukazuje nam różne rodzaje domu rodzinnego. Jednym z nich jest dom Uli. Po śmierci matki dziewczyna utraciła dobry, bliski kontakt z ojcem i była wychowywana przez ciotki. Nie chciała widywać ojca ponieważ miała do niego uraz i obwiniała go o to, że porzucił jej matkę dla innej kobiety. Pozbawiona rodzinnego ciepła i poczucia bezpieczeństwa, czuła się niedowartościowana. Aby zastąpić relacje z ojcem i móc z kimś „porozmawiać” zaczęła spisywać pamiętnik, w którym dawała upust swym najskrytszym refleksjom i przemyśleniom. Tak naprawdę czuła się bardzo samotna i nawet przyjaciele nie byli w stanie wypełnić pustki, jaką odczuwała, i w której coraz bardziej się zatracała. Była przekonana, że ojciec jej nie kocha, dlatego sama ograniczyła z nim kontakty i przyjeżdżała do niego tylko na wakacje. Ula postanowiła wyznaczyć mur między nimi i utrzymywać bezpieczny dystans, tak naprawdę bojąc się tego, co może nastąpić po jego przekroczeniu. Takie wyjście nie jest jednak właściwym rozwiązaniem problemu, o czym stara się nas przekonać Jurgielewiczowa. Zaburzenie tych podstawowych, bardzo bliskich międzyludzkich relacji nie może oznaczać nic dobrego dla ludzi, którzy są w nie uwikłani. Jeśli osoba, na której zawsze chcielibyśmy polegać i która powinna dawać nam poczucie bezpieczeństwa, nie potrafi odpowiednio wywiązać się z tego zadania i obowiązku, czujemy się nieszczęśliwi i niespełnieni. Gubimy gdzieś świadomość, że w trudnej sytuacji możemy liczyć na kogoś kto pospieszy nam z przyjazną, pomocą dłonią.

Dom rodzinny tworzą relacje między dorosłymi i dziećmi. Jest on pełny i szczęśliwy jeśli brakuje w nim niedomówień, nieporozumień, pretensji i wzajemnych wyrzutów; jeśli wszyscy mogą otwarcie mówić o swoich problemach, potrzebach czy pragnieniach. Jeśli panuje w nim zrozumienie, a puste słowa i zapewnienia o naszych dobrych intencjach i zamiarach zamieniają się w konkretne, namacalne czyny wynikające z poświęcenia i zaangażowania.

Dom rodzinny odgrywa też dużą rolę w budowaniu i rozwijaniu naszego życia emocjonalnego. Relacje z bliskimi kształtują nasz charakter i go dookreślają. To pierwsze miejsce, z którego wychodzimy na świat; które uczy nas kontaktu z innymi i życia w zbiorowości. To stąd czerpiemy wzorce i budujemy fundamenty własnej tożsamości i indywidualności. Uczymy się okazywania uczucia miłości, lojalności, solidarności, wrażliwości i przyjaźni. Jeśli tego zabraknie, tak jak było to w przypadku Uli, mamy poczucie, że tracimy grunt pod nogami; czujemy się obco sami ze sobą, w jakimś stopniu czujemy się zagrożeni, zastraszeni, osamotnieni i niekochani.

Z kolei Pestka miała to szczęście, że posiadała pełną, kochającą się rodzinę. W rezultacie również zawieranie przyjaźni nie stanowiło dla niej problemu. Była otwarta i przekonana o swej wartości. Czuła się ważna i doceniana. Była przebojowa i pełna energii. Ula jej tego zazdrościła. Sama chciałaby żyć w kochającej się rodzinie i mieć kogoś z kim będzie mogła porozmawiać nawet o błahostkach i kto zawsze ją zrozumie i pocieszy.

Inny bohater powieści – Zenek Wójcik ma chyba najgorszy z możliwych domów. Jego ojciec jest alkoholikiem i nieustannie się nad nim znęca. Nie mogąc dłużej znieść takiego traktowania, chłopak ucieka. Wie, że ojciec nie zapewni mu przyszłości. Postanawia odnaleźć wujka i z jego pomocą ułożyć sobie życie. Nie może bowiem dłużej żyć w tak toksycznym domu, który nie potrafi zapewnić mu poczucia bezpieczeństwa, a co więcej – który ciągnie go na samo dno. Pragnie od niego uciec i chce rozpocząć życie na nowo z tym, że teraz już z dala od ojca. Nie zaznawszy miłości i bliskości, Zenek stał się wobec innych nieufny. Bał się okazywać swe uczucia przekonany, że ze strony innych czeka go kolejny, bolesny cios.

Dom rodzinny i dobre relacje z innymi powinny stanowić podstawę naszego życia. Dom to nie tylko budynek. To także miejsce, z którym wiążą się nasze wspomnienia, przeżycia; to miejsce, z którego czerpiemy siłę do walki z problemami; To miejsce, do którego jesteśmy emocjonalnie przywiązani i do którego zawsze chcemy wracać. Prawdziwy dom tworzą ludzie, którzy chcą sobie pomagać i wspierać się w najtrudniejszych sytuacjach. Dzięki temu mogą czuć się szczęśliwi i mieć poczucie, że niczego im w życiu nie brakuje – mają przecież siebie nawzajem. Nie ważne są dobra materialne; liczą się zwykłe, proste uczucia, którymi można się dzielić i które pomagają kształtować nasz charakter i to jacy jesteśmy. Mając na kogo liczyć czujemy się bezpieczni i łatwiej możemy poradzić sobie z wszystkim co nas w życiu spotyka.

Losowe tematy

Bajka – definicja i wyznaczniki...

Bajki należą do najstarszych gatunków literackich wywodząc się ze starożytnej Grecji. Pierwszą znaną bajkę napisał żyjący przed prawie trzema tysiącami lat...

Ja jako Pinokio – przygoda

Pewnego ranka obudziłem się z dziwnym uczuciem. Wydawało mi się że jestem jakiś zesztywniały – jakbym był zrobiony z drewna. „Zdarza się” – pomyślałem...

Dżuma – znaczenie tytułu

„Dżuma” jest powieścią Alberta Camusa jednym z najważniejszych dzieł francuskiego noblisty. Opublikowana została po raz pierwszy w 1947 roku tuż po II wojnie...

Opis przeżyć wewnętrznych Skawińskiego...

Skawiński to główny bohater noweli autorstwa Henryka Sienkiewicza która zatytułowana jest „Latarnik”. Pokazany w niej mężczyzna to człowiek sędziwy...

Bolesław Chrobry jako ideał władcy...

Ponieważ „Kronika polska” Galla Anonima miała być raczej panegirykiem na cześć Bolesława Krzywoustego niż dziełem porządkującym dzieje polskich władców...

Cezary Baryka jako bohater romantyczny?...

Cezaremu Baryce - głównemu bohaterowi „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego - czytelnik towarzyszy przez całą młodość. Najpierw obserwuje psotnego młodzieńca...

Jakie dostrzegasz relacje miedzy...

„Wieża” Gustawa Herlinga Grudzińskiego jest opowiadaniem skłaniającym do trudnej refleksji na temat cierpienia samotności bólu poszukiwania swego miejsca...

Liryka apelu (inwokacyjna) – charakterystyka...

Charakterystyka znaczenia rolaLiryka inwokacyjna to szczególny typ liryki który bywa nazywany również liryką zwrotu do adresata. Jak sama nazwa wskazuje...

Archaizmy w „Krzyżakach”

Świat przedstawiony „Krzyżaków” Henryka Sienkiewicza został stworzony z niebywałą wręcz precyzją. Autor zadbał nie tylko o uwzględnienie w swym dziele...