Albatros – interpretacja i analiza wiersza

„Albatros” Charlesa Baudelaire’a to wiersz autotematyczny, w którym twórca wypowiada się na temat istoty poezji i kondycji samego poety. W tekście pojawia się horacjański topos poety-ptaka, zaczerpnięty ze słynnej „Ody do Mecenasa”. U Horacego odbywa się metamorfozą artysty w łabędzia, natomiast Baudelaire pokazuje poetę jako albatrosa – morskiego ptaka, podziwianego przez marynarzy.

Mamy tu do czynienia ze swoistą reinterpretacją motywu poety-łabędzia. Albatros wydaje się bowiem bardziej dziki i niezależny od sfery kultury niż łabędź. Jego związek z morzem, przestrzenią nieskończoną, oznacza również przywiązanie do wolności. Baudelaire określa poetę-albatrosa za pomocą kunsztownych metafor: „król błękitu” i „chmur pan”. Wskazują one na takie atrybuty artysty, jak władza i przynależność do sfery nieba, a więc marzeń i ideałów.

Przestrzeń w wierszu została uporządkowana na zasadzie opozycji góry i dołu. Góra oznacza dziedzinę duchowości, natomiast dół to sfera przyziemności i realizmu. Albatros schwytany przez marynarzy natychmiast traci swoje umiejętności – jego skrzydła stają się niczym drewniane wiosła, które mu ciążą. Krok staje się chwiejny, ponieważ ptak ów nie jest przyzwyczajony do stąpania po ziemi. Podobnie dzieje się z poetą, który jest niedościgniony w dziedzinie sztuki, natomiast codzienność go przytłacza, a nierzadko w ogóle sobie z nią nie radzi.

Baudelaire wskazuje zatem na wewnętrzną ambiwalencję statusu poety. Z jednej strony jest on jednostką wyjątkową, posiadającą wyróżniający go spośród innych dar widzenia i rozumienia rzeczy wyższych; z drugiej strony bywa nieporadny i słaby, jeśli próbuje „zejść na ziemię”.