Epikureizm – definicja, założenia, przedstawiciele

Definicja

Epikureizm to system filozoficzny, który zakładał, że jednostka jest stworzona do bycia szczęśliwą. Założycielem szkoły epikurejskiej był filozof Epikur. Kierunek filozoficzny powstał około III/IV wieku przed naszą erą.

Założenia

Najważniejszym z założeń epikureizmu jest pogląd mówiący, że człowiek powinien dążyć do szczęścia. Ten element hedonistyczny miał doprowadzić do życia w pełnej harmonii, którą epikurejczycy utożsamiali z brakiem trosk – eudajmonią. Szczęście daje przede wszystkim rezygnacja z realizowania potrzeb, zaprzestanie ich odczuwania.

Epikur zwracał również uwagę na wyzbycie się lęku, który niejednokrotnie towarzyszy ludziom i uniemożliwia im osiągnięcia szczęścia w życiu doczesnym. Filozofowie tej szkoły wielką wagę przywiązywali do dóbr doczesnych odrzucając to, co ponad zmysłowe. Droga do poznania świata miała być jedynie sensualna.

Jedną z sentencji, które bezpośrednio odwołują się do filozofii epikurejskiej jest napisane przez Horacego: „Carpe diem”. Słowa te pokazują jak ważnym jest cieszenie się tym co ma miejsce danego dnia, dostrzeganiu doczesności i dążeniu do szczęścia.

Przedstawiciele

Twórcą epikureizmu był Epikur z Samos. Jego poglądy znalazły odzwierciedlenie między innymi w twórczości Horacego oraz w dziełach, kóre powstawały w epoce renesansu.