Stoicyzm – definicja, cechy, przedstawiciele

Definicja

Stoicyzm to obok epikureizmu jedna z najważniejszych szkół filozoficznych powstała w starożytności. Za jego twórcę uważa się Zenona z Kition. Powstanie szkoły datuje się na III wiek przed narodzinami Chrystusa. Do filozofii stoicyzmu odwoływało się wielu twórców, jej odzwierciedlenie można było odnaleźć w literaturze wielu epok. Szkoła stoicka popularna była również w Rzymie, a nazwiska jej twórców są znane również współczesnym odbiorcom.

Cechy

„Stoicki spokój” to wyrażenie, które weszło do języka potocznego i w doskonały sposób oddaje założenia szkoły filozoficznej. Dla stoików ogromną wartością było wyzbycie się emocji, które w nadmiarze utrudniają poznanie rzeczywistości. Takie podejście było dla nich jedyną możliwą drogą do osiągnięcia cnoty. Wszelkie emocje postrzegane są przez nich jako zgubne w swej istocie.

Wielką wagę stoicy przywiązywali do siły i możliwości rozumu, ważnym elementem filozofii stoickiej było poznanie rozumowe. Filozofowie, którzy wpisywali się w nurt głosili także cykliczność świata, dopatrując się w niej pewnej powtarzalności.

Elementy filozofii stoickiej pojawiału się między innymi w twórczości Horacego. Także i epoka renesansu odwoływała się do założeń przedstawianych przez myślicieli.

Przedstawiciele

Zenon z Kition, Marek Aureliusz, Seneka Młodszy