Unikalne i sprawdzone teksty

Auguste Renoir, Huśtawka – opis, interpretacja i analiza obrazu

Scena ukazana na obrazie słynnego impresjonisty przedstawia grupę osób zebraną wokół huśtawki w parku. Centralną postacią jest kobieta trzymająca rękoma sznury huśtawki i wspierająca na niej stopę. Kobieta ubrana jest w suknię, od spodu niebieską, na którą z góry narzucona jest biała część, udrapowana i spięta błękitnymi kokardami przy rękawach, po bokach i wzdłuż sukni z przodu. Jej blond włosy upięte są w wysoki kok, a mocno zaróżowiona twarz sprawia wrażenie zamyślonej. Tuż obok kobiety, z lewej strony obrazu, stoi dwóch mężczyzn. Znajdujący się na pierwszym planie elegancki gentleman, ubrany w granatowo-czarny garnitur i białą koszulę oraz słomkowy kapelusz, stoi tyłem do widza. Drugi z mężczyzn wyłania się zza ramienia tego pierwszego, wsparty o drzewo, również ze słomkowym kapeluszem na głowie. Za mężczyznami, z lewej strony, rozmowie dorosłych z dużym zaciekawieniem i jakby lekkim przestrachem przygląda się mała dziewczynka. Ubrana jest w krótką granatową sukienkę i biały fartuszek, a na głowie ma kapelusik, spod którego wystają kosmyki włosów w kolorze blond. W tle, z prawej strony, stoi niezależna grupka pięciu innych osób, ledwo dostrzegalna. Droga, na której stoją postaci z obrazu usłana jest kamieniami, zaś nad ich głowami rozpostarte są liściaste gałęzie drzew.

Kompozycja obrazu jest dość statyczna, choć, jak zazwyczaj na obrazach impresjonistów, nie brak jej spontaniczności. Dominują kierunki wertykalne wyznaczane przez wysmukłe sylwetki postaci oraz pnie drzew. Jest to kompozycja otwarta i o wyraźnej asymetrii. Nagromadzenie elementów z lewej strony sprawia, że właśnie ta część obrazu zyskuje większy ciężar.

Kolorystyka obrazu jest czysta, a gama barwna szeroka. Uchwycenie słonecznych prześwitów pomiędzy liśćmi drzew wymagało zastosowania chłodnych barw: błękitów, róży, fioletów (cień) oraz ciepłych: żółci i beżu (światło). Żółty kolor wyznacza wyraźne akcenty także w ubiorze postaci stojących przy huśtawce, zaś dominantę kolorystyczną stanowi biała, świetlista suknia kobiety w centrum obrazu.

Nie ma na obrazie Renoira prawie w ogóle tradycyjnego modelunku światłocieniowego. Jak to ma miejsce zazwyczaj u impresjonistów, to kolor staje się głównym nośnikiem światła. Światło delikatnie oświetlające postaci jest naturalne, ze źródłem (w domyśle jest nim oczywiście Słońce) niewidocznym dla oka odbiorcy. Pada z góry, nieco z lewej strony, tworząc na ubraniach postaci wyraźne refleksy.

„Huśtawkę” Renoira można by potraktować jako reprezentatywne dzieło dla całego impresjonizmu, gdyż realizuje wszystkie jego postulaty. Nie brakuje tu na pewno fascynacji światłem i kolorem, które pozostają w wyraźnym związku. Oczyszczona paleta barwna nadaje obrazowi pogodnego, radosnego charakteru. Chęć uchwycenia wszystkiego, co ulotne, wiąże się nie tylko z próbą odmalowania słonecznych prześwitów i cieni liści na płótnie, ale także z chęcią odtworzenia spontanicznej sceny spotkania w parku, w szczególności zaś zamyślenia na twarzy kobiety przy huśtawce oraz konsternacji małej dziewczynki. Wyraziste pociągnięcia pędzla nadają obrazowi ekspresji charakterystycznej dla impresjonizmu w malarstwie.

Rozwiń więcej
Auguste Renoir „Huśtawka”

Losowe tematy

Pani Twardowska – cechy charakteru...

Pani Twardowska to jedna z postaci występujących w balladzie stworzonej przez Adama Mickiewicza zatytułowanej „Pani Twardowska”. Opowieść przedstawia dzieje...

Opis tarczy Achillesa – środki...

Patrokles serdeczny przyjaciel Achillesa udał się z pomocą Achajom w walce z Trojanami. Przybrany był w zbroję greckiego herosa. Został on jednak pokonany przez Hektora...

Moje wakacje - wypracowanie (po...

Moje wakacje były naprawdę wspaniałe. W tym roku miałem okazje z moimi rodzicami zwiedzić Turcję. Podczas naszych wakacji przeżyłem niesamowite rzeczy. Przede wszystkim...

Na czym polega tragizm Edypa?

Bohater tragedii antycznej jest często postacią tragiczną. Tragizm związany jest z tym że bohater staje przed wyborem jednakże bez względu na to jaką decyzję podejmie...

Powrót posła jako komedia polityczna...

Julian Ursyn Niemcewicz napisał „Powrót Posła” w 1790 roku w czasie trwania Sejmu Wielkiego (1788-1792) zwanego też Sejmem Czteroletnim. Sztuka wystawiona...

Holocaust – definicja geneza skutki...

Holocaust jest słowem wywodzącym się z języka greckiego i oznacza „ofiarę całopalną”. W XX wieku określenie to zostało przypisane procesowi eksterminacji...

Obraz Paryża w literaturze i sztuce...

Paryż od dawna uchodzi za intelektualną i kulturalną stolicę Europy. Wprawdzie język francuski nie jest już powszechnie używany przez osoby wykształcone – zastąpił...

Czy chciałbyś być uczniem Akademii...

Przygody jakich doświadczyli uczniowie niezwykłej rozbudzającej wyobraźnię Akademii Pana Kleksa dowodzą że nauka w tej dość nietypowej szkole dla każdego z nas mogłaby...

List do chorego kolegi

Kochany Mikołaju Jak się czujesz? Czy gardło boli Cię nadal tak bardzo? Mam nadzieję że jest już lepiej. Piszę do Ciebie by opowiedzieć co wydarzyło się ostatnio w...