Unikalne i sprawdzone teksty

Auguste Renoir, Huśtawka – opis, interpretacja i analiza obrazu | wypracowanie

Scena ukazana na obrazie słynnego impresjonisty przedstawia grupę osób zebraną wokół huśtawki w parku. Centralną postacią jest kobieta trzymająca rękoma sznury huśtawki i wspierająca na niej stopę. Kobieta ubrana jest w suknię, od spodu niebieską, na którą z góry narzucona jest biała część, udrapowana i spięta błękitnymi kokardami przy rękawach, po bokach i wzdłuż sukni z przodu. Jej blond włosy upięte są w wysoki kok, a mocno zaróżowiona twarz sprawia wrażenie zamyślonej. Tuż obok kobiety, z lewej strony obrazu, stoi dwóch mężczyzn. Znajdujący się na pierwszym planie elegancki gentleman, ubrany w granatowo-czarny garnitur i białą koszulę oraz słomkowy kapelusz, stoi tyłem do widza. Drugi z mężczyzn wyłania się zza ramienia tego pierwszego, wsparty o drzewo, również ze słomkowym kapeluszem na głowie. Za mężczyznami, z lewej strony, rozmowie dorosłych z dużym zaciekawieniem i jakby lekkim przestrachem przygląda się mała dziewczynka. Ubrana jest w krótką granatową sukienkę i biały fartuszek, a na głowie ma kapelusik, spod którego wystają kosmyki włosów w kolorze blond. W tle, z prawej strony, stoi niezależna grupka pięciu innych osób, ledwo dostrzegalna. Droga, na której stoją postaci z obrazu usłana jest kamieniami, zaś nad ich głowami rozpostarte są liściaste gałęzie drzew.

Kompozycja obrazu jest dość statyczna, choć, jak zazwyczaj na obrazach impresjonistów, nie brak jej spontaniczności. Dominują kierunki wertykalne wyznaczane przez wysmukłe sylwetki postaci oraz pnie drzew. Jest to kompozycja otwarta i o wyraźnej asymetrii. Nagromadzenie elementów z lewej strony sprawia, że właśnie ta część obrazu zyskuje większy ciężar.

Kolorystyka obrazu jest czysta, a gama barwna szeroka. Uchwycenie słonecznych prześwitów pomiędzy liśćmi drzew wymagało zastosowania chłodnych barw: błękitów, róży, fioletów (cień) oraz ciepłych: żółci i beżu (światło). Żółty kolor wyznacza wyraźne akcenty także w ubiorze postaci stojących przy huśtawce, zaś dominantę kolorystyczną stanowi biała, świetlista suknia kobiety w centrum obrazu.

Nie ma na obrazie Renoira prawie w ogóle tradycyjnego modelunku światłocieniowego. Jak to ma miejsce zazwyczaj u impresjonistów, to kolor staje się głównym nośnikiem światła. Światło delikatnie oświetlające postaci jest naturalne, ze źródłem (w domyśle jest nim oczywiście Słońce) niewidocznym dla oka odbiorcy. Pada z góry, nieco z lewej strony, tworząc na ubraniach postaci wyraźne refleksy.

„Huśtawkę” Renoira można by potraktować jako reprezentatywne dzieło dla całego impresjonizmu, gdyż realizuje wszystkie jego postulaty. Nie brakuje tu na pewno fascynacji światłem i kolorem, które pozostają w wyraźnym związku. Oczyszczona paleta barwna nadaje obrazowi pogodnego, radosnego charakteru. Chęć uchwycenia wszystkiego, co ulotne, wiąże się nie tylko z próbą odmalowania słonecznych prześwitów i cieni liści na płótnie, ale także z chęcią odtworzenia spontanicznej sceny spotkania w parku, w szczególności zaś zamyślenia na twarzy kobiety przy huśtawce oraz konsternacji małej dziewczynki. Wyraziste pociągnięcia pędzla nadają obrazowi ekspresji charakterystycznej dla impresjonizmu w malarstwie.

Rozwiń więcej
Auguste Renoir „Huśtawka”

Losowe tematy

Omów różne rodzaje bezdomności...

Powieść Stefana Żeromskiego „Ludzie bezdomni” uchodzi za jedno z najbardziej przejmujących dzieł literackich z przełomu XIX i XX wieku. Sam tytuł sugeruje...

Dzieje Ignacego Rzeckiego

Ignacy Rzecki jest jednym z pierwszoplanowych bohaterów „Lalki” Bolesława Prusa. Podobnie jak protagonista dzieła - Stanisław Wokulski - postać ta odznacza...

Pierwszy dzień w szkole – opis

Pierwszy dzień w szkole zawsze jest dla ucznia wydarzeniem stresującym. W końcu wracamy po długich wakacjach w czasie których przywykliśmy do błogiego lenistwa późnego...

Epikureizm i stoicyzm – scharakteryzuj...

Epikureizm oraz stoicyzm to kierunki filozoficzne które powstały w czasach starożytnych. Pierwszy z nich w swoich założeniach odwoływał się do ludzkiego powołania...

Wassily Kandinsky Kompozycja VII...

„Kompozycja VII” Wassila Kandinsky’ego wydawać się może dziełem pełnym chaosu i nieuporządkowania. Widz który nie zna korzeni dzieła wyrobić...

Czym była apokalipsa spełniona?

Wiek XIX przyniósł ludzkości niesamowity rozwój cywilizacyjny (w porównaniu z poprzednimi epokami). Ludziom wydawało się że przed nimi już tylko dalszy...

Jan Matejko Konstytucja 3 maja –...

Na utrzymanym w akademickiej stylistyce obrazie „Konstytucja 3 maja” Jana Matejki rozpoznajemy twarze wielu historycznych postaci oświeceniowej Polski: króla...

Obraz szlachty w wierszu „Zbytki...

Poeci od wieków wypominali swoim rodakom wady i przywary. Satyra była środkiem który miał na celu poprawę obyczajów i sytuacji politycznej zmotywowanie...

Romantyczność jako ballada programowa...

Ballada to gatunek który był niezwykle popularnym w okresie romantyzmu. Posiadający zarówno cechy liryki epiki jak i dramatu dawał on szerokie pole do manifestacji...