Piekło Dantego – opis | wypracowanie

Obraz Piekła w „Boskiej Komedii” Dantego jest bardzo wymowny i silnie alegoryczny. W toku narracji dowiadujemy się, że Piekło powstało w momencie strącenia Lucyfera z nieba, kiedy to zbuntowany anioł uderzył w ziemię i stworzył potężny lej, na którego dziewięciu okręgach znajdują się miejsca wieczystych katuszy grzeszników. Dante wymienia rodzaje przewinień, jakich dopuściły się dusze cierpiące w Piekle, dostosowując opisy poszczególnych kręgów do rangi popełnionych przez potępieńców grzechów. Opisom katuszy towarzyszą dramatyczne obrazy rozszalej przyrody, która stanowi tło dla wydarzeń.

Dante, wędrując z Wergiliuszem przez piekielne otchłanie, staje najpierw nad Acherontem, podziemną rzeką, przez którą potępione dusze przewozi mityczny Charon. Następnie Dante dostaje się do Przedpiekla, miejsca z którego przybył po niego Wergiliusz. W tym kręgu piekielnym dusze nie doznają fizycznych katuszy, lecz cierpią z powodu niemożności oglądania boskiego majestatu. Są to osoby szlachetne, poeci i filozofowie, jednak narodzeni przed Chrystusem, i przez to nieochrzczeni, nie mają szans na zbawienie.

Kolejny krąg jest miejscem, gdzie sądu nad duszami dokonuje Minos, owijający swój ogon wokół grzesznika, dając tym samym wieczny wyrok potępieńcowi, bowiem ile razy owinie Minos swój ogon wokół niego, tak głęboko spadnie w piekielną otchłań potępiony. W tym samym okręgu widzimy też dusze nieszczęśliwych kochanków, którzy za niepohamowaną zmysłowość zostają skazani na wieczne pędzenie z wiatrem przez otchłań piekła. Nigdy nie dane im będzie zaznanie spokoju.

Poniżej rozpustników znajdują się potępione dusze tych, którzy zgrzeszyli obżarstwem. Ich wieczne męki odbywają się w mrocznej aurze i w towarzystwie mitycznego psa, Cerbera:

W trzecim, wieczystych dżdżów, stanąłem kole:
Deszcz chłodny, ciężki, ciągły i przeklęty
Wciąż jedną modłą siecze, żga i kole.
Śnieg, brudna woda i grad w bryły ścięty
Walą się strugą na ów kraj ucisku;
Cuchnie skróś ziemia brzydkie ssąca męty.
Cerber, zwierz dziki o potrójnym pysku,
Warczy i szczeka, i jak pies się dąsa
Na lud w okropnym pławiony bagnisku.

W nie lepszych warunkach muszą cierpieć dusze potępionych w kręgu czwartym. W błocie toczą wielkie ciężary, biegają i wciąż kłócą się ze sobą skąpcy z rozrzutnikami. Przystępu do nich broni gniewny, zezwierzęcony Pluton. Do kolejnego kręgu dusze potępionych przewozi surowy Flegiasz. W kręgu tym przebywają zaś wszyscy ci o gwałtownych charakterach, którzy nie potrafili za życia powściągnąć złości.

Wejście do szóstego kręgu piekielnej otchłani jest nad wyraz trudne, gdyż strzegą go potężne demony. Jedynie pomoc wysłannika niebios pozwala Dantemu kontynuować podróż przez zaświaty. Nieprzypadkowo jest to miejsce wyjątkowo trudno dostępne, gdyż przebywają w nim grzesznicy, którzy za życia bluźnili przeciwko Bogu, głosząc różnego rodzaju herezje. Teraz leżą w otwartych, płonących grobach i cierpią wieczyste katusze za swoje przewinienia.

Siódmy krąg, strzeżony przez Minotaura, składa się z kilku rejonów, w których przebywają różnego rodzaju gwałtownicy i osoby występujące przeciwko prawom natury. Do nich należą samobójcy i rozrzutnicy, którzy za działanie przeciwko własnemu dobru zostają skazani na zamknięcie dusz w zaroślach oraz ściganie przez psy. Kolejny rejon zajmują dusze bluźnierców, którzy cierpią katusze leżąc na rozgrzanej pustyni i przyjmując na swe strapione dusze ognisty deszcz, który rozpala je także od góry. Ognisty deszcz dopada także sodomitów i lichwiarzy z trzeciego rejonu.

Krąg ósmy dzieli się na dziesięć czeluści, z których każdą zamieszkują potępione dusze skazane na piekło za innego rodzaju przewinienia, w każdej też inna kara dosięga grzeszników, wszystkie zaś są potworne. Uwodziciele i stręczyciele z pierwszej czeluści, pilnowani przez diabłów z batami, biegają bez przerwy w różnych kierunkach. Pochlebcy toną w paskudnym kale. Nietypowa kara czeka tych, którzy bezprawnie manipulowali dobrami kościelnymi - zostaną oni umieszczeni w otworach skalnych ze stopami wystającymi na zewnątrz, płonącymi niczym pochodnie. Znajdujący się w czwartej czeluści wróżbici także cierpią niespotykane męki, mając głowy odwrócone do tyłu i poruszając się przez to wbrew prawom natury. W gorącej smole, pilnowani przez bezwzględnych diabłów, nurzają się oszuści wszelkiego gatunku, natomiast gnieceni ciężarem ołowianej kapy obłudnicy wolno stąpają po obszarach czeluści szóstej. W siódmej czeluści widzimy złodziei, którzy zmieniają się bez przerwy w gady i wracają do ludzkiej postaci. Będąc gadami, kąsają tych o ludzkiej postaci, jako ludzkie istoty cierpią zaś niewyobrażalny ból w związku z ukąszeniami. Dusze fałszywych doradców przebywające w ósmej czeluści zamknięte są w płomieniach, ciała siewców niezgody z czeluści dziewiątej pokryte są ranami, a fałszerze z czeluści dziesiątej zachowują się jak szaleńcy, którym nie dany jest spokój.

Pomiędzy ósmym i dziewiątym kręgiem znaleźć można studnię, przez którą widać zdrajców z ostatniego kręgu, do którego przystępu bronią giganci. Dziewiąty krąg piekielny został podzielony na cztery rejony. Pierwszy z nich, rejon Kaina, zajmują dusze tych, którzy zdradzili członków rodziny. Drugi natomiast, rejon Antenora, przeznaczony jest dla zdrajców politycznych. Zarówno jedni, jak i drudzy cierpią, zamarznięci w wodach jeziora Cocito aż po policzki. Pokryci lodem, lecz z odsłoniętymi twarzami, są także grzesznicy z rejonu Ptolomea, którzy zawinili zdradą własnych gości. Samo dno piekła, czwarty rejon dziewiątego kręgu, jest miejscem pobytu największych zdrajców, w całości pokrytych lodem. Główne miejsce zajmuje tam Lucyfer, którego poznajemy jako bestię o trzech paszczach, przeżuwających trzech największych zdrajców świata starożytnego: Judasza, Brutusa i Kasjusza. Opis tego skutego lodem kręgu zamyka wizję Piekła według Dantego.