Unikalne i sprawdzone teksty

Czy wskazówki Epikura nazwać można leczniczymi ziołami? | wypracowanie

Epikur należał do najciekawszych postaci historii i kultury starożytnej. Stworzył własny system filozoficzny, zachęcający do odnajdywania w życiu szczęścia. Wzbudzał też spore kontrowersje – był bowiem ateistą, negował kultywowanie cnoty dla samej cnoty. Większość jego dzieł zaginęła i w odtwarzaniu jego myśli zdani jesteśmy na stosunkowo niewielkie fragmenty, które przetrwały do dzisiejszego dnia.

Nawet te niezbyt obszerne części jego dzieł wzbudzały entuzjazm filozofów i pisarzy. Niektórzy uznawali je za „lecznicze zioła”, pomagające radzić sobie z chorobami duszy. Czy rzeczywiście wskazówki Epikura pozwalają znaleźć właściwą drogę życia? Czy jego rady nadają się do naszych czasów? Sądzę, że tak – nie należy jednak ich brać zbyt dosłownie.

Antyczny mędrzec sens życia widział w przyjemności. Cała nasza działalność zdąża do tego, aby uwolnić się od cierpienia i niepokoju – twierdził. Wydaje się to bardzo radykalne i egoistyczne stwierdzenie. Czy rzeczywiście nie powinniśmy zajmować się niczym ważniejszym, niż nasza rozkosz? Sądzę, iż nie należy się zastanowić, co Epikur rozumiał przez przyjemność. Otóż podkreślał, że życie przyjemne jest równoznaczne z życiem moralnym. Mówił: Nie ma życia przyjemnego, które by nie było rozumne, moralnie podniosłe i sprawiedliwe, ani też nie ma życia rozumnego, moralnie podniosłego i sprawiedliwego, które by nie było przyjemne. Wydaje się, że nie dopuszczał on możliwości, by człowiek zły i okrutny był szczęśliwy. Bo czy tyrani, mordercy i zdrajcy rzeczywiście cieszą się życiem, gdy prześladują ich wyrzuty sumienia? Z pewnością nie – lepsze proste, ale uczciwe zachowanie, niż zdobywanie majątku i sławy, wiążące się ze zbrodnią.

Filozof podkreślał też, że największe przyjemności wiążą się z umysłem. Nie obcowanie z pięknymi chłopcami i kobietami czynią życie przyjemnym, ale trzeźwy rozum, dociekający przyczyn wszelkiego wyboru i unikania. Trudno więc nazywać epikurejczykami ludzi, którzy niszczą swoje zdrowie i sumienie w hedonistycznych zabawach.

Istotne jest podejście Epikura do spraw metafizycznych. Nie wierzył on w bogów i nie uznawał życia po śmierci. Twierdził jednak, iż nie należy obawiać się końca życia. Utrzymywał: Śmierć wcale nas nie dotyczy. Bo gdy my istniejemy, śmierć jest nieobecna, a gdy tylko śmierć się pojawi, wtedy nas już nie ma. Zapewne osobie wierzącej trudno się z tym zgodzić. Ale pamiętać trzeba, że nie wszyscy uznają życie pozagrobowe. Każdy człowiek lęka się śmierci. O ile jednak osoba religijna pocieszać się może, iż czeka ją lepsze życie w przyszłym świecie, o tyle ateiści znajdują się w trudniejszej sytuacji. Być może myśli Epikura przynoszą im pewną ulgę.

Filozofia epikurejska jest filozofią trudną do przyjęcia w całości. Zapewne niewielu zgodzi się ze wszystkimi jego wskazówkami. Ale pojedyncze myśli tego starożytnego mędrca mogą dać ukojenie każdemu z nas. Jednego uspokoją jego refleksje nad śmiercią, innego komentarze dotyczące złudności bogactwa. Wreszcie dla niektórych inspirujące będą fragmenty, chwalące moc przyjaźni. Sądzę, że myśli Epikura są leczniczymi ziołami –mogą pomóc nam w trosce, o ile wybierzemy te zioła, które leczą naszą dolegliwość.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Motyw władcy w literaturze i sztuce...

Władza od zawsze fascynowała zarówno artystów jak i odbiorców sztuki. Nie ma się czemu dziwić skoro zazwyczaj kojarzy się z nią potęga i bogactwo...

Literackie portrety rodziny –...

Rodzina jest istotną wartością dla polskiego społeczeństwa. W ciągu zaborów i okupacji jakich nie brakowało w czasie naszej najnowszej historii to właśnie grono...

Józef Chełmoński Czwórka - opis...

„Czwórka” to niezwykle dynamiczny obraz który został namalowany przez Józefa Chełmońskiego w 1881 roku. Opis Obraz przedstawia pędzący powóz...

Charakterystyka sposobu życia w...

Powieść Stefana Żeromskiego zatytułowana „Przedwiośnie” to opowieść która przedstawia dzieje młodego Cezarego Baryki a jednocześnie poprzez jego przygody...

Nowy bohater i nowe tematy literatury...

Nazwa renesans pochodzi od francuskiego słowa „renaissance” znaczącego odrodzenie. Doskonale odzwierciedla ono charakter tej epoki która narodziła się...

Człowiekiem jestem i nic co ludzkie...

W okresie renesansu jedną z najbardziej rozpowszechnionych maksym stały się słowa Terencjusza: człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce . Oznaczały one że...

„Ferdydurke” jako powieść...

Powieść awangardowa to gatunek literacki który narodził się w XX stuleciu. Jego główną cechą było zerwanie z modelem powieści realistycznej a więc odejście...

O czym mówią moje książki nocą...

„Książka nie jest tak fajna jak film!” – powiedział ostatnio mój kolega. „W filmie widzisz co robią bohaterowie słyszysz jak rozmawiają....

Groteska w „Szewcach”

Dominującą kategorią estetyczną w „Szewcach” Witkacego jest groteska. Świat dzieła wykreowany został w taki sposób by zaprzeczyć prawidłowościom...