Unikalne i sprawdzone teksty

Edgar Degas, Błękitne tancerki – opis, interpretacja i analiza obrazu | wypracowanie

Poświęcony ulubionemu przez Degasa tematowi obraz „Błękitne tancerki” przedstawia grupę czterech dziewcząt w niebieskich trykotach i tutu, stojących najpewniej za sceniczną dekoracją, w kulisach. Tancerki zostały uchwycone w nieoficjalnej scenie, podczas gdy ćwiczą podbicia stóp trzymając się pod boki, czy też poprawiają uczesanie lub układ sukni przy dekolcie. Spomiędzy kulis wyłaniają się dwie inne postaci, najprawdopodobniej także tancerki, ubrane w jasne suknie. Scenografia, za którą skrywają się dziewczęta, naśladuje roślinną scenerię.

Otwarta kompozycja obrazu jest zrównoważona, niemalże symetryczna. Linia biegnąca w połowie obrazu, wzdłuż krawędzi scenografii oraz wyciągniętej nogi jednej z tancerek, dzieli płótno na dwie części, z których każda zawiera identyczną sumę elementów: jedną cześć scenografii, dwie tancerki w błękitach i jedną w jasnej sukni. Przy tak równomiernym rozłożeniu akcentów na obrazie udaje się Degasowi zachować lekkość i subtelny dynamizm kompozycji dzięki uchwyceniu ruchliwości tancerek w wyciągniętych we wszystkie strony ramionach i w tworzonych przez nie diagonalnych kierunkach.

Na tym obrazie stawia Degas na czyste, nasycone kolory, kładzione przy pomocy płaskich plam barwnych obwiedzionych wyraźnym, czarnym konturem. Gama barwna jest szeroka, gdyż obejmuje zarówno kremowe odcienie skóry tancerek oraz złote żółcie i pomarańcze w elementach scenografii i strojach dwóch tancerek w tle, jak i błękity obecne na sukniach dziewcząt z pierwszego planu oraz zielenie widoczne w scenografii i na posadzce. Wyraźną dominantę kolorystyczną stanowi niebieski kolor na tutu młodych baletnic, kontrastujący mocno z jasnym kolorem ich skóry. Na obrazie prawie nie ma tradycyjnego modelunku światłocieniowego. Nośnikiem światła jest kolor.

„Błękitne tancerki” to obraz pod względem zastosowanych środków wyrazu zdecydowanie bardziej odważny od innych dzieł Degasa. Widać tu silne wpływy impresjonizmu, przede wszystkim w spontaniczności sceny, sięganiu po nasycony kolor, który jest nośnikiem światła, w świadomym unikaniu niepotrzebnych detali. Sięganie po płaską plamę barwną i wyrazisty kontur zbliża tu jednak artystę do projektów niezależnych twórców przełomu XIX i XX wieku, takich jak Paul Cézanne i Paul Gauguin, którzy dali podstawy fowizmowi.

Rozwiń więcej
Edgar Degas, „Błękitne tancerki”

Losowe tematy

Max Ernst Ubu Imperator – opis...

Olejny obraz Maxa Ernsta „Ubu imperator” pochodzi z 1923 roku. Zaliczany bywa do dadaizmu chociaż niektórzy krytycy sądzą że zapowiada on już pojawienie...

Miłość Wokulskiego do Izabeli...

Stanisław Wokulski pokochał Izabelę Łęcką od pierwszego wejrzenia. W dniu w którym dostrzegł ją w teatralnej loży postanowił uczynić wszystko by zdobyć jej...

Motyw tchórzostwa w literaturze...

Do cech najbardziej podziwianych przez większość ludzi należy odwaga. Pragniemy być dzielni stawiać czoła największym przeciwnością losu. Literatura i kino oferują...

Czy można uniknąć konfliktu pokoleń?...

Każdy z nas pewnie nie raz słyszał utyskiwania starszego pokolenia na młodzież która staje się coraz gorsza. Nie inaczej jest z młodymi ludźmi narzekającymi na...

Dom to nie tylko ściany. Czym dla...

Dom to nie tylko ściany. Pojęcie to można rozumieć także w sposób szerszy przenośny. Oznacza wtedy ono przestrzeń w której żyjemy – jej cechy postaci...

Opis tarczy Achillesa – środki...

Patrokles serdeczny przyjaciel Achillesa udał się z pomocą Achajom w walce z Trojanami. Przybrany był w zbroję greckiego herosa. Został on jednak pokonany przez Hektora...

Don Kichot i Sancho Pansa – porównanie...

Don Kichot i jego giermek Sancho Pansa to bodaj najbardziej znana para literatury światowej. W literackich odniesieniach czy w ikonografii postacie te stanowią swego rodzaju...

Jan Matejko Rejtan upadek Polski...

Dramatyczna scena ukazana przez Jana Matejkę na obrazie „Rejtan upadek Polski” rozgrywa się na Zamku Królewskim w Warszawie trzeciego dnia sejmu rozbiorowego...

Uniwersalizm i ponadczasowość...

Romeo i Julia - obok Tristana i Izoldy – stanowią najbardziej rozpoznawalną parę tragicznych kochanków. Wypełniona emocjami historia ich życia wywarła olbrzymi...