Unikalne i sprawdzone teksty

Pablo Picasso, Martwa natura z kotem - opis, interpretacja i analiza obrazu

Obraz Pablo Picassa „Martwa natura z kotem” (określany też niekiedy jako „Martwa natura z kotem i rakiem”) pochodzi z 1962 roku. Martwa natura była kompozycją malowaną przez stulecia – obowiązywały w niej pewne określone zasady, a poszczególne elementy obrazów miały głębokie znaczenie symboliczne.

Picasso, podobnie jak w innych swoich dziełach, zdecydował się na pójście na przekór wielu konwencjom. Przede wszystkim sięgnął po motyw martwej natury w czasie, kiedy od dawna już nie był on obecny w malarstwie europejskim. Ów anachroniczny, wydawałoby się, motyw przetworzył po swojemu, nadał mu nowe życie i ironiczne znaczenie.

W martwy naturach nie przedstawiano istot żyjących. Picasso zaś maluje stworzenia, co do których nie możemy być pewni, czy żyją, czy nie. Zapewne żywy jest dominujący nad kompozycją szary kot. Nachyla się on nad półmiskiem pełnym wodnych zwierząt (ryba i raki), prawdopodobnie chcąc porwać któreś. Ale perspektywa ukazania tej scenki każe się zastanowić, czy artysta nie ukazuje ironicznego i groteskowego dowcipu – w tej interpretacji kot (żywy? zdechły? wypchany?) stanowiłby część półmiska z jedzeniem. Nie wiemy również, czy nadal żyje największy z raków – być może szykuje się do obrony przed kotem, o czym mogłyby świadczyć wyciągnięte w stronę zwierzęcia szczypce.

W kolorystyce obrazu przeważa żółć, szarość i czerwień. Kot i czerwony rak wyróżniają się mocno, dominując nad innymi elementami obrazu zarówno rozmiarem, jak i barwą.

Co Picasso chciał nam przekazać? Czy jest to po prostu makabryczny dowcip, gra z konwencją, czy też głęboka myśl o okrucieństwie przyrody – w naturze bowiem nigdy do końca nie wiadomo, kto jest myśliwym/pożerającym, a kto zjadaną ofiarą.                                                                                                     

Rozwiń więcej
Pablo Picasso, Martwa natura z kotem / za: wikiart.org

Losowe tematy

Motywy mitologiczne w literaturze...

Mitologia była czymś co w czasach starożytności i średniowiecza (w przypadku terenów pogańskich) porządkowało ludziom obraz świata. Nie wszyscy oczywiście uznawali...

Paryż i Warszawa w „Lalce”...

Stanisław Wokulski rozczarowany obojętnością Izabeli Łęckiej opuszcza doskonale znaną mu Warszawę i udaje się do Paryża by wspólnie z Suzinem prowadzić tam...

Motyw „Stabat Mater Dolorosa”...

Sekwencja zredagowana w XIII wieku przez włoskiego franciszkanina Jacopone'a da Todi zatytułowana „Stabat Mater Dolorosa” stała się ważnym punktem odniesienia...

Salon Warszawski – interpretacja...

Salon Warszawski – interpretacja Scena VII trzeciej części „Dziadów” czyli „Salon warszawski” jest jednym z najważniejszych i najbardziej...

Horacjański ideał życia

W okresie starożytności rozwinęły się dwie popularne koncepcje filozoficzne: epikureizm i stoicyzm. Epikureizm wywodził się ze szkoły Epikura który wierzył że...

Roland jako ideał rycerza – opracowanie...

Rolanda dzielnego rycerza będącego bohaterem słynnej chanson de geste poznajemy jako postać niepozbawioną wad wynikających z dumnej postawy i trudnego charakteru ale jednak...

Świat jest darem dla człowieka...

W naszym codziennym życiu któremu towarzyszy poczucie stabilności i bezpieczeństwa często nie zastanawiamy się jak wielkim darem jest dla nas świat. Piękno otaczającej...

Motyw zbrodni w literaturze

Zabicie drugiego człowieka we wszystkich kulturach uchodzi za doświadczenie ekstremalne. Nawet w okresach brutalnych i okrutnych odebranie życia uznawano za najgorszą zbrodnię...

Wzorce osobowościowe średniowiecza...

Średniowiecze było epoką która wykształciła trzy wzorce parenetyczne. Pierwszym z nich był idealny władca drugim święty (asceta) a trzecim rycerz. Wzorce osobowościowe...