Paul Verlaine – biografia i charakterystyka twórczości

Biografia

Paul Verlaine urodził się w 1844 roku we Francji, w Metzu. Pochodził z zamożnej rodziny oficera armii francuskiej. Już w wieku 14 lat zaczął pisać teksty poetyckie i wysyłać je do Wiktora Hugo, którego uważał za swojego wielkiego mistrza.

Szkołę średnią ukończył w Paryżu, a następnie pracował w służbie cywilnej. Jednocześnie zaczął się obracać w paryskim środowisku artystycznym, jego przyjaciółmi byli najwięksi poeci epoki, jak np. Stephan Mallarme. W 1867 roku został opublikowany debiutancki tom poezji Verlaine’a.

W 1870 roku ożenił się z Mathilde Maute, której poświęcił wiele miłosnych wierszy. Dwa lata później odszedł jednak od żony i syna, ponieważ nawiązał romans z młodym poetą Arthurem Rimbaudem. Obaj artyści wspólnie podróżowali po Europie, ale relacja ta szybko zakończyła się skandalem. Podczas pobytu w Brukseli w wyniku kłótni Verlaine postrzelił kochanka i został skazany na dwa lata więzienia.

Po opuszczeniu z więzienia poeta zamieszkał w Anglii, gdzie pracował jako nauczyciel. Nawiązał wówczas romans ze swoim uczniem Lucienie’m Letinoisem. Po śmierci kochanka, w 1877 roku, wrócił do Francji. Zmarł w Paryżu w 1896 roku.

Charakterystyka twórczości

Paul Verlaine to jeden z najważniejszych dziewiętnastowiecznych poetów francuskich. Początkowo jego twórczość była związana z parnasizmem, z czasem jednak Verlaine stał się czołowym przedstawicielem symbolizmu. Ponadto obok Charlesa Baudelaire’a i Stephana Mallarme należał do głównych twórców ideowych podstaw dekadentyzmu. Ze względu na burzliwe życie osobiste Verlaine’a zalicza się do grona „poetów przeklętych”. Co ciekawe, sam artysta wprowadził ten termin do literaturoznawstwa w szkicach o poetach swojej epoki.

W dziełach poetyckich Verlaine’a można odnaleźć melancholię, smutek i zwątpienie w sens istnienia, charakterystyczne dla końca wieku. Ponadto jego wiersze są niezwykle liryczne, nastrojowe i muzyczne. Tematyka tej poezji oscyluje wokół problematyki miłości, śmierci, a także sztuki. Wiersz „Sztuka poetycka” stanowi np. rodzaj artystycznego manifestu modernizmu.