Unikalne i sprawdzone teksty

Antyczne korzenie i rozwój epoki odrodzenia w Europie

Starożytność uchodzi za jedną z najważniejszych epok w historii Europy. Wpływ antyku widać było już w średniowieczu. Ówcześni filozofowie powtarzali, że są tylko karłami na barkach olbrzymów – owymi olbrzymami mieli być oczywiście mędrcy dawnej Grecji. Za ideał dobrej organizacji politycznej uchodziło Cesarstwo Rzymskie, które średniowieczni władcy – od Justyniana Wielkiego, poprzez Karola Wielkiego aż do niemieckich Ottonów – próbowali odbudować. Starożytni pisarze byli wykładani w murach średniowiecznych uniwersytetów – i nie ma się czemu dziwić. Wprawdzie antyczni autorzy należeli do kultury pogańskiej, ale chrześcijańska Europa – a przynajmniej jej wykształcona część (ludzie Kościoła) – posługiwała się łaciną. A wzorem dobrej łaciny byli właśnie rzymscy poeci, historycy i pisarze. W „Boskiej Komedii” Dante próbował podsumować kulturę swojej epoki – nietrudno zauważyć, że oprócz świętych, bohaterów Biblii i historii chrześcijaństwa, karty jego poematu zapełniają postacie z antycznej mitologii.

Jednak dopiero renesans uznawany jest za głębszy zwrot w kierunku starożytności. Z czego to wynika? Z kilku powodów. Przede wszystkim Europa średniowieczna posługiwała się łaciną, ale rzadko korzystała z innych języków antyku (przede wszystkim z greki). Zmieniło się to w okresie odrodzenia. Coraz częściej sięgano po oryginalne teksty dzieł greckich mędrców. Również Biblię zaczęto czytać po hebrajsku (mowa oczywiście o największych umysłach renesansu). To nowe podejście umożliwiło pełniejsze zrozumienie starożytności, niejako bezpośrednie zaczerpnięcie z jej skarbca. Pamiętajmy bowiem, że przekład zawsze w jakimś stopniu zmienia myśl autora.

Owo bliższe obcowanie z antyczną filozofią pozwoliło zmienić sposób patrzenia na świat. Człowiek przestał być tylko niewiele znaczącym narzędziem boskich planów, uznany został za centrum wszechświata. Renesans nie odrzucił Boga, jednak dowartościował ludzi. Przecież jesteśmy dziećmi Boga, posiadamy podobnie jak on, chociaż oczywiście na mniejszą skalę, zdolność tworzenia nowych rzeczy! Artysta również jest twórcą, kreatorem. Zwrócenie uwagi na to, pozwoliło ludziom renesansu na większy optymizm. Świat przestał być tylko miejscem oczekiwania na groźny Sąd Ostateczny – stał się przestrzenią, gdzie można realizować swoje twórcze i intelektualne ambicje.

Dowartościowane zostało piękno. Ludzie ciało przestało być postrzegane, jako potencjalne siedlisko grzechu – zaczęto doceniać je, jako najdoskonalsze dzieło Stworzyciela. Antyczni rzeźbiarze, utrwalający postacie o idealnych proporcjach, pomogli myślicielom doby renesansu zrozumieć piękno mężczyzny i kobiety. Nowe techniki malarskie umożliwiły z kolei bogatsze, pełniejsze niż do tej pory ukazywanie człowieka.

Renesans to okres optymizmu, przykładania wielkiej wartości do człowieczeństwa. Niestety, ów okres wielkich nadziei i wielkich dokonań skończył się stosunkowo szybko. Rozpoczął się w XV wieku – za jego pełnie uznawano koniec tego stulecia. Jednak już w XVI wieku rozpoczęły się krwawe wojny religijne, które przyniosły kres optymizmowi odrodzenia.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Symbolika i funkcje dwóch mogił...

Dwie mogiły w „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej oznaczają dwie tradycje i dwa systemy wartości do których odwołuje się autorka powieści. Znamienne że...

Moja ulubiona książka

Każda przeczytana książka wywiera wpływ na czytelnika. Niezależnie czy sięgam po lektury czy też książki które sama chcę przeczytać każda z nich jest dla mnie...

Motyw deesis w literaturze i sztuce...

Motyw deesis był motywem który wykorzystywano zarówno w sztuce jak i w literaturze. Szczególnie popularny był w czasie średniowiecza. Sztuka i literatura...

Kubizm – charakterystyka kierunku...

Charakterystyka kierunku Kubizm to kierunek powstały na początku XX wieku. Za jego twórców uważa się Pablo Picasso oraz Georgesa Braque. Kierunek ten przyczynił...

Sposób kreowania bohatera tragicznego...

Bohater tragiczny to figura która od tysiącleci fascynowała ludzi. Postać która mimo swojej szlachetności i mimo swoich czynów dąży nieodparcie do...

Obraz Moskwy i jej mieszkańców...

„Mistrz i Małgorzata” Michaiła Bułhakowa to wielowymiarowa powieść w której bardzo ważną rolę odgrywa sceneria wydarzeń czyli Moskwa. Pisarz stworzył...

Charakterystyka mojego przyjaciela...

Mój przyjaciel to niezwykła osoba. Ma na imię Mateusz i ma czternaście lat. Jesteśmy przyjaciółmi od przedszkola. Już wtedy bawiliśmy się razem samochodzikami...

Fantastyczny przyjaciel – opowiadanie...

Pewnego styczniowego popołudnia udałem się na sanki. Zima była tego roku wprost cudowna – puszysty śnieg pokrywał wszystko jak okiem sięgnąć! Mróz nie dokuczał...

Kronika jako panegiryk

Panegiryk jest dość ciekawą formą literacką która nie wiąże się z żadnym konkretnym gatunkiem jej głównym wyznacznikiem jest obecność przesadnego wychwalania...