Unikalne i sprawdzone teksty

Opis stroju templariuszy, joannitów i krzyżaków

Czasy krucjat to jeden z ciekawszych, a zarazem najstraszniejszych okresów w dziejach chrześcijaństwa. Była to epoka surowa i okrutna, a walki między chrześcijanami a muzułmanami należały do porządku dziennego. Rycerze nie widzieli sprzeczności między pokojowymi zaleceniami Jezusa, a wojnami toczonymi o odbicie kraju, w którym on ongiś żył. Ale ówcześni ludzie nieco inaczej spoglądali na świat. W ciężkich warunkach, z jakimi się zmagali, łatwo było popaść w okrucieństwo i zapominać o przykazaniach, nawet jeśli uważało się za religijnego człowieka.

Zakony rycerskie należały do najciekawszych grup w średniowieczu. Ich członkowie oprócz modlitwy oddawali się walce z „niewiernymi”. Bronili pielgrzymów oraz atakowali muzułmanów i pogan. Do najpotężniejszych zakonów należeli joannici, templariusze oraz krzyżacy. Owi mnisi-wojownicy budzili szacunek już samym swoim wyglądem!

Joannici (nazywani też szpitalnikami lub zakonem maltańskim) nosili czarne płaszcze. Okrywały one ich potężne, nawykłe do miecza i zbroi sylwetki. Na płaszczach widniał biały krzyż – tak zwany krzyż maltański. Jego ramiona są rozszczepione na końcu. Symbolu tego nie da się pomylić z niczym innym. Pod płaszczami joannici nosili zbroje lub kolczugi. Kiedy zaś nie udawali się w bój, zamiast pancerzy wdziewali czarne tuniki, również oznaczone krzyżem maltańskim

Templariusze również budzili grozę wśród swoich przeciwników. Ich kolorem była biel – doskonale nadawała się do gorących ziem Palestyny, na których działali templariusze przez długi okres swej historii (później przenieśli się do Francji i innych krajów Europy – mieli zamki nawet na terenach dzisiejszej Polski). Templariusz ruszający w bój wdziewał kolczugę i pancerz, na nie zaś zakładał białą szatę z czerwonym krzyżem. Na to wszystko ubierał biały płaszcz, również oznaczony krzyżem.

Biel była kolorem także krzyżaków. Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie – tak brzmiała pełna nazwa ich zgromadzenia. Jak owa nazwa wskazuje, krzyżacy również zaczynali swoją działalność w Ziemi Świętej, jednak stosunkowo szybko przenieśli się do Europy Wschodniej. Tu stworzyli potężne państwo na terenie Prus (dzisiejsza Polska) i walczyli zarówno z Litwinami, jak i z Polakami. Czarne krzyże na białych płaszczach stały się dla wielu mieszkańców regionu symbolem grozy i potęgi. Krzyżacy nosili je również na piersiach. Jak wszystkie misi-wojownicy, nie stronili od noszenia zbroi i broni.

Zakony rycerskie są dla nas symbolem okrutnych i surowych czasów średniowiecza. Krzyżacy i joannici istnieją do dziś, oczywiście nie oddając się już wojnom, tylko działalności charytatywnej i modlitwie. Państwo krzyżaków upadło w walkach z Polakami, a ostatni jego władca, Albrecht Hohenzollern ogłosił się władcą świeckiego (niezakonnego) państwa, będącego lennem polskich królów. Templariusze zaś zostali rozgromieni przez króla Francji Filipa Pięknego, który pozazdrościł im zgromadzonych przez nich bogactw. Ostatni wielki mistrz templariuszy, Jakub de Molay, został spalony na stosie! Losy zakonów rycerskich są źródłem zadumy nad przemijaniem, jakie dotyka największe nawet potęgi.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Dzień z życia rycerza

Średniowiecze było epoką okrutną ale i niezmiernie interesującą. Nawet jeśli pieśni oraz poematy ubarwiły nieco ten okres i nieco mniejsza liczba smoków przemierzała...

Czy Prometeusza można uznać za...

Mityczny stwórca człowieka Prometeusz to postać która łączy w sobie pewne sprzeczności. Z jednej strony jest on altruistą który gotów jest poświęcić...

„Kordian” jako dramat romantyczny...

Dramat romantyczny to szczególny typ dramatu który ukształtował się w opozycji do poetyki klasycyzmu a jego inspiracjami były twórczość Szekspira oraz...

Dziwny jest ten świat. Rozprawka

Wielki polski muzyk Czesław Niemen śpiewał w swoim najsłynniejszym przeboju: Dziwny jest ten świat gdzie jeszcze wciąż mieści się wiele zła. Niestety chyba każdy zmuszony...

Max Ernst Ubu Imperator – opis...

Olejny obraz Maxa Ernsta „Ubu imperator” pochodzi z 1923 roku. Zaliczany bywa do dadaizmu chociaż niektórzy krytycy sądzą że zapowiada on już pojawienie...

Moja najciekawsza podróż (opowiadanie)...

Był to pierwszy dzień jesieni. Wstałem wcześnie rano obudzony przez rodziców. Mój plecak już był spakowany. Mama dała mi do niego napój i kanapki...

Czy kara musi być zawsze następstwem...

Pytanie czy kara zawsze musi być następstwem winy to pytanie które można rozważać na kilku płaszczyznach. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na fakt różnego...

Wejdź w rolę filozofa i omów...

W wypowiedziach głównych bohaterów powieści „Opium w rosole” zawarte są cenne wskazania a także mądrości życiowe które uczą nas jak postępować...

Wymyśl inne zakończenie książki...

Mały Nemeczek czuł się coraz gorzej. Jego przeziębienie zmieniło się w poważną chorobę która każdego dnia postępowała. Pomóc mu mogło tylko jedno bardzo...