Dzikie łabędzie - streszczenie, interpretacja

Streszczenie

„Dzikie łabędzie” to baśń Hansa Christiana Andersena. Opowiada o królewnie Elizie i jej jedenastu braciach. Żyli oni szczęśliwie na dworze swojego ojca króla, do czasu aż znalazł on nową żoną. Okazało się, że jest to wiedźma – zamieniła braci w łabędzie, zaś Elizę wysłała na wychowanie na wieś. Eliza żyła tam w nędzy, a gdy skończyła piętnaście lat, wróciła na zamek. Jednak intrygi macochy sprawiły, że królewna została wygnana.

Nie mając co ze sobą począć, ruszyła ona na poszukiwanie braci, których widziała w swoich snach. Wreszcie spotkała ich. Okazało się, że dzięki czarowi w ciągu dnia są łabędziami, w nocy zaś zmieniają się w ludzi. Żyją w innym kraju, za morzem, zaś do królestwa swego ojca przybywają tylko raz do roku. Obiecali zabrać Elizę do swej nowej ojczyzny i w tym celu przygotowali dla niej specjalne nosidło z sitowia. Ruszyli w drogę, która niemal okazała się dla wszystkich tragiczna. Na środku morza znajdowała się tylko jedna wysepka – wyłącznie tam mogli przetrwać noc, gdy zamieniali się w ludzi. Obciążone Elizą łabędzie ledwie dotarły na wyspę, zanim zapadł zmrok!

Gdy dotarli do królestwa za morzem, Eliza miała sen. Dowiedziała się z niego, że można zdjąć czar z braci. Żeby tego dokonać musi uszyć dla nich koszulę z pokrzyw zerwanych na cmentarzach. W tym czasie nie może z nikim rozmawiać, bowiem wówczas bracia umrą. Eliza przystąpiła do dzieła, a w tym czasie ujrzał ją władca tej krainy. Zapragnął poślubić tę piękną kobietę i zabrał ją na zamek. Ona również pokochała dobrego władcę, ale nie mogła zamienić z nim słowa przed uratowaniem braci. Kontynuowała więc pilnie szycie koszul, udając się od czasu do czasu na cmentarz, by zebrać dodatkowe pokrzywy.

Odkrył to arcybiskup i zaczął wmawiać królowi, że jego narzeczona jest czarownicą. Obaj śledzili kobietę i w czasie jej wyprawy na cmentarz dostrzegli upiory – nie wiedzieli jednak, iż atakują one Elizę, nie są zaś jej stronnikami. Król uznał ją więc za wiedźmę i nakazał spalić na stosie.

Eliza do ostatniej chwili kontynuowała pracę i tuż przed rozpaleniem stosu narzuciła szaty na łabędzie, które usiadły wokół niej. Bracia wrócili do prawdziwej postaci, a król zrozumiał, że jego przyszła żona jest nie tylko piękna, ale i dobra.

Interpretacja

„Dzikie łabędzie” opowiadają o poświęceniu Elizy, która z miłości do swoich braci znosi ból (pokrzywy parzą ją), samotność (nie może z nikim rozmawiać), a nawet ryzykuje życie. Baśń jest wspaniałą pochwałą miłości rodzeństwa i dowodzi nam, że nie ma takiej rzeczy, której nie można znieść dla swoich bliskich.