Życie to nie teatr – interpretacja i analiza

„Życie to nie teatr” to wiersz Edwarda Stachury. Autor odnosi się w nim do koncepcji świata-teatru (theatrum mundi), który wielokrotnie przewijał się przez karty światowej literatury. W utworze śledzimy dyskusję (acz przedstawioną w formie monologu) dwóch postaci, reprezentujących inne podejście do życia.

Jedna z nich utrzymuje, że żyje jest teatrem i wszystkie ludzkie czyny są pewnego rodzaju grą. Poeta nie rozwija jednak argumentacji tej strony, wszystkie siły skupiając na daniu jej odporu. Zwolennicy koncepcji życia-teatru oskarżeni zostają o sztuczność i powierzchowność. Ich postawa skontrastowana zostaje z podmiotem lirycznym. Ten dąży do szczerości, autentyczności. Kiedy cierpi, to nie ukrywa tego, zwijając się z bólu. Jednak kiedy się śmieje, to w krąg się śmieje świat.

Owe dwie postawy zostają ukazane plastycznie przy pomocy sceny na bankiecie u artystów. Podmiot liryczny (będący zapewne alter-ego samego Stachury) przewiduje, że spotkają się tam tuzy świata sztuki i bardzo szybko atmosfera „napuchnie”. On też planuje wpaść, jednak tylko na chwilę, by wypić wódki dwie. Potem pobiegnie na miasto, włoży głowę w fontannę, by się orzeźwić. Ktoś może uznać to za prostactwo, ale właśnie w takim zachowaniu, tłumaczy poeta, zawiera się radość z życia. Życia, które nie jest udawane, zmanierowane i sztuczne – ale jest życiem bez przymiotników!

Wiersz Edwarda Stachury wyraża filozofię witalizmu. Dostrzegamy, że autor z premedytacją kreuje się na nieokrzesanego dzikusa – w ten sposób buntuje się przeciw schematom i konwencjom społecznym, które uważa za pełne fałszu.

„Życie to nie teatr” było adaptowane na potrzeby wielu wykonawców muzycznych – między innymi Jacka Bończaka, Patrycji Markowskiej, czy Mirosława Czyżykiewicza.

Forma utworu (kilka informacji):
– układ rymów aabb
– apostrofa
– wykrzyknienie (no i cześć!)