Ja i moja koleżanka – charakterystyka porównawcza

Przyjaźń to jedno z najwspanialszych darów, jakie człowiek może otrzymać od losu! Zgadzają się z tym najwięksi filozofowie i poeci. Ja również posiadam wierną przyjaciółkę, która nie opuszcza mnie nawet w najgorszych tarapatach. Ludzie mówią, że różnimy się między sobą – ale przecież przeciwieństwa się przyciągają!

Mam na imię Krystyna, chociaż koledzy i koleżanki oczywiście wołają na mnie Krysia. Niedawno skończyłam trzynaście lat i chodzę do szóstej klasy szkoły podstawowej. Podobno jestem bardzo wysoka, jak na swój wiek. Faktycznie, przerastam wszystkie dziewczyny z klasy, a nawet większość chłopaków! Dzięki wzrostowi doskonale radzę sobie w koszykówce i moja drużyna wygrywa wszystkie zawody międzyszkolne.

Mam duże, zielone oczy i krótkie, szare włosy. Lubię kolorowe ubrania, często ubieram nawet dwie różne skarpetki – żeby było barwniej i weselej! W szkole najchętniej uczę się matematyki i biologii, a po lekcjach uprawiam sport. Oprócz koszykówki, o której już pisałam, uwielbiam jazdę na rolkach i pływanie. Zimą nie można mnie oderwać od nart - uwielbiam szusowanie na stoku!

Jestem wesołego usposobienia – śmieję się często i bardzo głośno. Moja mama twierdzi, że kiedy rozbawi mnie jakiś dowcip, to wybucham takim śmiechem, że drżą szyby w oknach.

Zuzia chodzi ze mną do klasy i zazwyczaj siedzimy razem w ławce. Moja przyjaciółka jest najniższą dziewczyną w grupie, więc razem wyglądamy naprawdę oryginalnie. Sądzę, że Zuzia to jedna z najpiękniejszych dziewczyn w szkole. Podkochują się w niej wszyscy chłopcy i to nawet ze starszych klas! Ma ciemne, bystre oczy i długie włosy, związane w warkocz. Zazwyczaj ubiera się na czarno, ale chętnie przyczepia do ubrania kolorowe kokardki, tasiemki lub inne barwne dodatki.

Zuzia jest cicha, ale bardzo inteligenta. Nie śmieje się tak głośno jak ja, ale bacznie obserwuje to, co się dzieje wokoło niej. W najodpowiedniejszym momencie rzuca jakąś bystrą albo nawet złośliwą uwagę, po której wszyscy zwijają się, chichocząc. Sama Zuzia zachowuje jednak kamienną twarz, jakby własne dowcipy jej nie bawiły. Wiem, że jest inaczej, ale nie mam pojęcia, dlaczego ona się tak zachowuje.

Zuzia uwielbia książki. Całe dnie spędza na lekturze i często poleca mi interesujące powieści. Nie czytam tyle, co ona, chociaż staram się poznać wszystkie książki, które mi pożycza. W końcu nie mogę uchodzić za głuptasa!

Zuzia, podobnie jak ja, kocha sport. No, może nie kocha go aż tak bardzo, ale co najmniej dwa razy w tygodniu chodzimy razem na basen! W drodze powrotnej opowiadamy sobie dowcipy i zaśmiewamy się – przede mną Zuzia nie kryje rozbawienia!

Ja i Zuzia różnimy się od siebie, zarówno fizycznie, jak i charakterem. Ja jestem tyczkowatą „chłopczycą” w kolorowych ubraniach, a niska Zuzia preferuje czerń. Uchodzę też za osobą głośną i radosną, w przeciwieństwie do cichej i nieśmiałej Zuzi. Ale razem doskonale się uzupełniamy i stanowimy nierozłączną parę przyjaciółek.