Do Apollina, Horacy – interpretacja i analiza

Oda Horacego pt. „Do Apollina” jest utworem pochodzącym z I księgi „Pieśni”. W całości jest skierowana do Apolla, na co wskazuje tytuł. Apollo, syn Latony, to bóg muzyki i poezji, który zsyłał natchnienie poetom, dlatego też do niego w wierszu zwraca się podmiot liryczny, poruszający problem poezji. Utwór ma charakter intymny, przypomina prywatną rozmowę z bogiem, o charakterze błagalnym.

Wiersz pisany był na zamówienie, po tym jak wojska Augusta zwyciężyły na Akcjum, w wyniku czego August postanowił wznieść świątynię na Palatynie na cześć Apolla. Utwór Horacego ma jednak nieco inny wydźwięk i przesłanie.

Podmiotem lirycznym ody Horacego jest poeta, który zwraca się do Apolla, by przedstawić mu swe prywatne prośby i rozważania na temat poezji. Adresatem wiersza jest Apollo, jednakże odbiorcami mieli być czytelnicy twórczości Horacego.

Wiersz rozpoczyna się pytaniem skierowanym do boga poezji:

O co poeta prosi Apollina
gdy młode wino rozlewa z patery?

Następnie, na zasadzie wyliczenia, podmiot liryczny mówi o tym, co poecie nie jest potrzebne, dlatego też nie będzie o to prosił boga poezji. Wśród rzeczy nieważnych znajdują się: zbiory na żyznej glebie, trzoda, bogactwo i kość indyjska. Nie obchodzą go zatem dobra materialne, doczesne.

O co zatem poeta prosi Apollina? Na to pytanie otrzymujemy odpowiedź w ostatniej strofie:

Synu Latony pozwól mi się cieszyć
tym co jest moje zdrowiem i nietkniętą
władzą umysłu pozwól niech się za mną
nie wlecze starość brzydka i bez lutni

Podmiot liryczny używa apostrofy, bezpośrednio zwracając się do Apollina. Prosi on boga o zdrowie; o to, by pozostał wierny swym wartością i nie kusiły go dobra materialne; by jego lata starości były dobre i spokojne. Prosi także o natchnienie, a zatem o to, co dla poety jest najistotniejsze. Zatem charakterystyczna dla tego wiersza Horacego jest budowa klamrowa, gdyż na pytanie zadane w pierwszej strofie, odpowiedź znajdujemy w ostatniej.

Ponadto podmiot liryczny wspomina, że:

albo i cztery mnie do życia starczą
oliwki lekkie ślazy i cykoria

Świadczy to o tym, że pragnie wieść skromne, cnotliwe życie, co zbliża go do filozofii stoickiej.

Zatem oda „Do Apollina” jest tekstem metapoetyckim. Wiersz porusza problem ważności poezji w życiu człowieka, ale także prezentuje wartości, którymi twórca się kieruje. Nie są to dobra materialne, lecz duchowe. Zapewnią one poecie harmonijne życie i pozwolą na przyjście natchnienia.

Utwór Horacego składa się z 5 strof, każda jest czterowersowa. Wersy są jedenastozgłoskowe. Oprócz apostrofy, która pojawia się w ostatniej zwrotce, w wierszu odnaleźć można także liczne epitety i metafory, które wpływają na wartość poetycką utworu. W warstwie składniowej tekstu, widoczne są liczne przerzutnie, odpowiedzialne za właściwy rytm ody.