Bajronizm – definicja, cechy, przykłady

Bajronizm to pojęcie, które powstało w okresie romantyzmu i związane było z twórczością Anglika, George Byrona. Zarówno postawa samego twórcy, jak i cechy, którymi obdarzał swoich bohaterów miały wpływ na stworzenie zjawiska określanego mianem bajronizmu.

George Byron był twórcą, którego zmuszono do opuszczenia ojczyzny. Podróżnik, tułacz i osoba o silnie zaznaczonej osobowości stała się obiektem zainteresowania ówczesnych ludzi. Byron tworząc historię obdarzał bohaterów cechami niezwykłymi.

Jego bohaterowie to jednostki, które obdarzone są własnymi poglądami i gotowe są ich bronić. Poglądy te niejednokrotnie stoją w opozycji do tych, które wyznawane są przez większość czy tez warunkowane są pewnymi normami. Postaci tworzone przez Byrona nie zawsze były gotowe przestrzegać zasad. Bunt to jedna z cech, które je charakteryzowały.

Istotnym były także konsekwencje, które niósł ze sobą bunt, przeciwstawianie się normą oraz nonkonformizm. Samotność to jeden z rezultatów, które niesie ze sobą. Poczucie osamotnienia jednostki sprawia, że czuje się ona nieszczęśliwa.

Postać bajroniczna, a zarazem bajronizm ukształtowany został przez powieści takie jak „Giaur” czy „Don Juan”. Mianem bajronizmu określa się jednak nie tylko wprowadzenie bohatera o osobowości lubianej przez angielskiego twórcę. Niezwykły bohater to tylko element świata przedstawionego, który cechuje między innymi silny orientalizm. George Byron stworzył także nowy gatunek, którym była powieść poetycka. Jego autorstwa jest także gatunek taki jak poemat dygresyjny.

Przejawy bajronizmu można obserwować przede wszystkim w twórczości Adama Mickiewicza oraz Juliusza Słowackiego. Inspiracje były widoczne zarówno jeśli chodzi o użycie gatunków, jak i konstruowanie postaci. Twórczość Byrona miała także wpływ na A. Puszkina czy A. de Musseta.