Moja bohema – interpretacja i analiza wiersza

Wiersz „Moja bohema” Arthura Rimbauda traktuje o kondycji modernistycznego poety. Ideałem owej epoki jest bowiem artysta-włóczęga, członek cyganerii, który nie dba o troski życia codziennego i żyje wyłącznie sztuką. W okresie modernizmu figura ta była mocno przeciwstawiana postaci filistra – zamożnego mieszczanina zajętego jedynie przyziemnymi sprawami.

Podmiotem lirycznym w wierszu jest sam poeta, który opisuje swoją egzystencjalną i artystyczną kondycję. Twórca ów znajduje się w nieustannej drodze; nie ma ona jednak charakteru zaplanowanej podróży. Jest to bowiem piesza włóczęga z noclegami pod gołym niebem, na co wskazuje metafora oberży na Wielkiej Niedźwiedzicy. Co więcej, poeta jest niezwykle ubogi, oznakami jego trudnej sytuacji materialnej są podarte kieszenie, dziurawe portki i zdarte kamasze. Znamienne, że Rimbaud stosuje leksykę typową dla języka kolokwialnego. Podkreśla tym samym swoją przynależność do świata wędrownych kloszardów.

Z drugiej strony ubóstwo poety kontrastuje z bogactwem jego wyobraźni i marzeń. Dzięki temu w zwyczajnych rzeczach potrafi on dostrzec niezwykłość i dokonać poetyckiej transformacji. Krople rosy upajają go więc niczym mocne wino, a gdy reperuje zdarte buty, czuje się, jakby grał na lirze. Co więcej, niezwykle wymowny jest tu finalny obraz wiersza – stopy przy sercu. Wiersz stanowi zatem swoistą wykładnię pojęcia modernistycznej bohemy – jako wolnych artystów-Cyganów, lekceważących wszelkie konwenanse i dobra materialne, a upajających się wyłącznie sztuką.