Sonety krymskie – opracowanie, ogólna interpretacja cyklu

Opracowanie

„Sonety krymskie” to cykl utworów stworzonych przez Adama Mickiewicza po podroży, którą odbył sam wieszcz. Przeżycia związane z odwiedzeniem Krymu, a także towarzyszące im przemyślenia stały się zalążkiem cyklu składającego się z 18 utworów. Sonety zostały wydane w 1826 roku.

Cykl zawiera utwory o zróżnicowanej treści, która odwołuje się do kolejnych etapów podróży. Widoczna jest silna orientalizacja całego cyklu, która przejawia się w warstwie zarówno językowej (poprzez użycie nazw własnych) jak i przez zainteresowanie podróżnika obcą kulturą. Sonety w swojej treści wykorzystują wiele motywów. Pierwszym z nich jest motyw samotności.

Bohater utworów Adama Mickiewicza podróżując przez Krym doświadcza uczucia osamotnienia. Podczas burzy wybuchającej podczas podróży statkiem jego postawa odróżnia go od współpasażerów. Samotny wędrowiec jest także osobą opuszczoną dzięki swojej tęsknocie. Marzy on o powrocie do ojczyzny, tęskni za nią. To kolejny motyw, który pojawia się w cyklu.

Wędrówka bohatera ma wymiar metafizyczny. Podróż staje się okazją do przemyśleń i formułowania ogólnych prawd oraz spostrzeżeń. Bohater sonetów nie tylko odbywa podróż przez obcy kraj, ale i wędruje w głąb własnych myśli i uczuć.

Kolejnym z ważnych motywów jest motyw przyrody. Zachwycająca, tajemnicza, a czasem przezwyciężająca człowieka jest dla bohatera elementem skłaniającym do kontemplacji i umożliwiającym głębsze przeżycia.

Całość sonetów to cykl, który posiada szereg romantycznych cech i przedstawia romantycznego bohatera podczas podróży. Podkreślone są jego emocje, przemyślenia, a także piękno natury Krymu, który przemierza.