Cisza morska – interpretacja i analiza

„Cisza morska” to jeden z sonetów stworzonych przez Adama Mickiewicza, który wchodzi w skład „Sonetów krymskich”. Czterostrofowy utwór skupia się przede wszystkim na przedstawieniu elementu przyrody, którym jest morze.

Pierwsza strofa stanowi początek przedstawienia morza. Jest ono niezwykle spokojne, opisane między innymi za pomocą personifikacji. Wiatr odpowiedzialny jest za wzburzenie się wody, która niczym „śpiąca narzeczona” wydaje westchnienie, a następnie się uspokaja.

Żagle statku zostają opuszczone, zaś pasażerowie cieszą się odzyskanym spokojem. Morze jest pełne kontrastów. W jednym momencie spokojne i ciche, w kolejnym potrafi się wzburzyć.

Kolejne dwie strony zbudowane są na zasadzie paralelizmu stroficznego. Pierwsza z nich rozpoczyna się apostrofą kierowaną bezpośrednio do morza. Pokazuje jego spokój, odwołuje się do żyjątek morskich, po to by dostrzec, że w morzu drzemie również polip. Odwołanie do mitologicznego potwora pokazuje przewrtonośc natury morza i złowrogą moc, która w nim drzemie.

Kolejna strofa rozpoczyna się zwrotem do myśli. W głębi przemyśleń, niczym w głębi morskiej tkwi złowieszcza siła. Uosobieniem jej jest postać mitologicznej hydry. Hydrą w tym wypadku jest pamięć, która podczas wydarzeń trudnych, złych czasów zdaje się być uśpiona. Jednakże kiedy człowiek osiągnie spokój, gotowa jest zaatakować, schwycić jego serce.

Po raz kolejny krajobraz, który staje się udziałem podróżnika jest dla niego inspiracją do przemysleń. Jest on osobą nostalgiczną i skłonną do refleksji. Pokazuje działanie mechanizmu pamięci, wspomnień, które pojawiają się w najmniej oczekiwanym momencie.