Stepy akermańskie – interpretacja i analiza, środki stylistyczne

Utwór zatytułowany „Stepy akermańskie” to sonet, który otwiera cały cykl „Sonetów krymskich” napisanych przez Adama Mickiewicza. Utwór można podzielić na dwie części. Pierwsza z nich jest opisowa, druga stanowi refleksję.

Podmiot liryczny wyrażony jest w pierwszej osobie. Porównuje on step do oceanu. Już w pierwszym wierszu używa oksymoronu, który oddaje bezkres terenu po którym porusza się podmiot liryczny. Rozbudowane porównanie w niezwykle plastyczny sposób oddaje widoki, które są udziałem podmiotu lirycznego. Podmiot liryczny niczym żeglarz poszukuje wskazówki w gwiazdach, które personifikuje mówiąc o nich jak o przewodniczkach łodzi. Z daleka widocznym jest dla niego Dniestr oraz Akerman.

Kolejną strofę rozpoczyna wykrzyknienie. Podmiot liryczny opisuje niezwykłą ciszę panującą wokół. Zdaje się nasłuchiwać najmniejszego szelestu, zwracać uwagę na każdy szmer. Istotnym dla niego staje się każdy odgłos. Wytężając słuch oczekuje głosu, który pochodziłby z jego ojczyzny. Jednakże takiego zawołania brakuje.

Pierwszy z sonetów stanowi wprowadzenie do cyklu. Przedstawiony w nim zostaje podmiot liryczny, który niezwykle tęskni za swoją ojczyzną. Zagubiony w bezkresie przyrody, którą zdaje się chłonąć wszystkimi możliwymi drogami, cały czas tęskni za ojczyzną.

Adam Mickiewicz używając porównania, a także i wielu epitetów oraz wykrzyknień tworzy obraz niezwykle plastyczny. Poprzez użycie słów odnoszących się do różnych zmysłów, oddaje całość obrazu, w którym podmiot jest niezwykle samotną osobą, stojącą przed bezkresem przyrody. Jej rola była niezwykle ważna w romantyzmie, noc była natomiast ulubioną porą ówczesnych twórców.