Burza – interpretacja i analiza

Utwór zatytułowany „Burza” jest jednym z tych sonetów, które podejmują tematykę morza, jego natury oraz opisu. Pierwszą strofę rozpoczyna szereg wyliczeń. Dodają one dynamizmu całości, sprawiają, że odbiorca ma wrażenie chaosu oraz tempa, w którym rozgrywają się zdarzenia. Użycie epitetów takich jak: złowieszczy powoduje, że już w pierwszej strofie zaznaczony jest charakter utworu.

Kolejna strofa stanowi opis wzburzonego morza. Jest ono personifikowane, opisane jako niezwykła siła, która zdąża na wprost okrętu gotowa go zniszczyć. Morze przedstawione zostaje jako żołnierz, który szturmem rusza na okręt.

Trzecia strofa to opis osób pozostałych na statku. Ich reakcje wobec burzy to przedstawienie odpowiedzi ludzkiej na zbliżającą się śmierć. Po raz kolejny sytuacja przedstawiona jest za pomocą wyliczeń, dostrzec można paralelizm w stosunku do pierwszej strofy.

Z przedstawionymi zachowaniami kontrastuje postawa ukazana w ostatniej strofie. Człowiek ten siedzi w zadumie, spokoju. Utwór zakończony jest refleksją na temat stanu duch osób na statku. Bohater zdaje się zazdrościć tym, którzy w panice rozpaczliwie nie chcą opuścić świata. Podkreślona jest ich domniemana religijność lub posiadanie osoby bliskiej, z którą nie chcą się rozstawać i mogą się pożegnać. Podróżnik jest osamotniony w swojej postawie.

Po raz kolejny przedstawienie przyrody staje się przyczynkiem do refleksji. Użycie wielu środków artystycznych podkreśla charakter sytuacji oraz niezwykle refleksyjną, a zarazem wyalienowaną postawę bohatera. Bohater po raz kolejny pokazuje cechy charakterystyczne dla bohatera romantycznego.