Unikalne i sprawdzone teksty

Obraz utraconej ojczyzny w Epilogu Panu Tadeusza | wypracowanie

Epilog „Pana Tadeusza” po raz pierwszy dołączono do dzieła w 1860 r., czyli 5 lat po śmierci autora. Najprawdopodobniej powstał on tuż po ukończeniu poematu, lecz zdaje się, iż sam twórca nie do końca miał uformowane jego ostateczne wyobrażenie. Dlatego ten przesiąknięty smutkiem, rozczarowaniami i bólem fragment wciąż jawi się jako zagadkowy i problematyczny. Nie zmienia to jednak faktu, że jest poruszającym uderzeniem w minorowe tony tuż po radosnych dźwiękach weselnego poloneza.

Końcowa część „Pana Tadeusza” pisana jest z perspektywy emigranta. Już w pierwszych jej wersach oddane zostaje cierpienie obecne w życiu „wygnańców” - Biada nam, zbiegi, żeśmy w czas morowy / Lękliwe nieśli za granicę głowy! Z jednej strony dźwigają oni brzemię tęsknoty, z drugiej czują wstyd i rozczarowanie. Dlatego przedstawieni są w ten sposób: Aż nas objęto w ciasny krąg łańcucha / I każą oddać co najprędzej ducha. Okazuje się zatem, iż nie tylko nie znaleźli oni ulgi na obczyźnie, ale także z każdym dniem ich duch jest coraz słabszy. W dużej mierze wpływają na to wieści z ojczyzny, która w początkowych strofach epilogu opisana została w sposób żałobny, pełen cierpienia. O Matko Polsko! Ty tak świeżo w grobie / Złożona - nie ma sił mówić o tobie! - słowa te oddają poczucie klęski, świadomość porażki. Te uczucia, tak mocno obecne w umysłach i sercach emigrantów, doprowadzają nawet do tego, że i wśród nich próżno szukać zgody i pokoju. Antidotum na ten stan jest wizja, którą podmiot liryczny - narrator roztacza w dalszych fragmentach.

Jedna już tylko jest kraina taka, / W której jest trochę szczęścia dla Polaka: / Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie / Święty i czysty jak pierwsze kochanie - kraina zapamiętana z młodości jest źródłem pozytywnych emocji, budzi skojarzenia z czystością i świętością. Jest to przestrzeń wolna od okrutnych praw świata, którą wypełnia świadomość szczęścia - (kraj lat dziecinnych) Nie zaburzony błędów przypomnieniem, / Nie podkopany nadziei złudzeniem / Ani zmieniony wypadków strumieniem. / Gdziem rzadko płakał, a nigdy nie zgrzytał. Taką ojczyznę pamięta narrator, taką chce ją widzieć ponownie. Podkreśla wspaniałość obcowania z przyrodą - Biegł jak po łące, a znał tylko kwiecie / Miłe i piękne, jadowite rzucił, / Ku pożytecznym oka nie odwrócił - wyrażając poprzez ten opis fakt, iż uczucia związane z okresem młodości są na wskroś pozytywne - niezakłócone ani tym, co groźne, ani tym, co praktyczne. Obraz ten jest więc niezwykle emocjonalną wizją przestrzeni beztroskiej, wolnej od cierpienia i gorzkiej refleksji nad ludzkim życiem.

Szczególną właściwością małej ojczyzny jest to, że nawet drobne rzeczy wydawały się w niej olbrzymie, jedyne w swoim rodzaju. Wspomniana zostaje lipa, której korona dostarczała cienia wszystkim dzieciom, ukazane zostają wędrówki po przestrzeni ograniczonej wyłącznie domami sąsiadów. Ważnym elementem tego wspaniałego świata są także ludzie - bliscy, będący prawdziwymi przyjaciółmi.

Narrator wspomina także chwile spędzane na łonie natury, którym towarzyszyło beztroskie czytanie pieśni. Czynność ta jednoczyła - wokół książek gromadzili się niemal wszyscy, starsi pomagali młodszym, objaśniali im trudniejsze fragmenty.

Obraz utraconej ojczyzny, który kreuje narrator, jest odpowiedzią na bezlitośnie odartą z najważniejszych wartości teraźniejszość. Idea przyświecająca emigrantom - ojczyzna - leży złożona w grobie, a z terenów dawnej Rzeczpospolitej przybywają przygnębiające wieści. Dlatego zwrot w stronę wspomnień, ponowne przywołanie dawnego piękna, staje się najlepszym lekarstwem. Nie tylko przynosi chwilową ulgę, ale także stanowi źródło inspiracji oraz budzi wiarę w to, iż kiedyś obraz ten powróci.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Zjawy w „Weselu” – symbolika...

Widmo – objawia się Marysi. Jest to zmarły narzeczony dziewczyny malarz Ludwik de Laveaux. Mężczyzna zmarł w Paryżu gdzie wyjechał studiować. Zaręczył się z...

Wassily Kandinsky Kompozycja VII...

„Kompozycja VII” Wassila Kandinsky’ego wydawać się może dziełem pełnym chaosu i nieuporządkowania. Widz który nie zna korzeni dzieła wyrobić...

Opis kwiatu (opis róży)

Róża ma niezwykły kolor i piękny zapach. Jej płatki są barwy czerwonej. Nieco ciemniejsze im bliżej środka kwiatu jaśniejsze na końcach płatków prezentują...

Topos homo viator na przykładzie...

Homo viator to topos którego nazwa zaciągnięta jest z języka łacińskiego i oznacza podróżnego pielgrzyma. Zatem odnosi się do człowieka wędrującego doświadczającego...

Jaką prawdę o sobie poznaje Edyp?...

Edyp wychował się w Koryncie na dworze Polybosa i Merope. Wydawać by się mogło że wiódł tam szczęśliwe spokojne życie. Niestety nazywano go podrzutkiem co sprawiało...

Wydarzenia historyczne w Potopie

Akcja „Potopu” Henryka Sienkiewicza rozgrywa się w okresie szwedzkiego najazdu na Rzeczpospolitą który miał miejsce w latach 1655 – 1660. Autor bazując...

Mesjanizm a winkelriedyzm – porównanie...

Mesjanizm był jednym z najbardziej wyrazistych prądów ideowych w dziejach polskiej myśli. Polacy szukali nadziei na odrodzenie podzielonego przez zaborców państwa...

Opis krajobrazu wojennego

W wielu filmach i powieściach pojawia się krajobraz wojenny. Właściwie każdy z nas zetknął się z tego typu kinem a także widział fotografie wykonane przez słynnych...

Elegia – definicja i wyznaczniki...

Definicja i wyznaczniki gatunku Elegia to utwór który podobnie jak tren posiada charakter żałobny choć nie zawsze zakres tematyczny elegii tożsamy jest z tematami...