Unikalne i sprawdzone teksty

Listy do Delfiny Potockiej – opracowanie

Delfinę Potocką i Zygmunta Krasińskiego połączyło prawdziwe uczucie. Para poznała się w Neapolu w 1838 r. Szybko narodziła się między nimi szczególna więź, której nie przerwało nawet poślubienie przez autora „Nie-boskiej komedii” Elizy Branickiej, do czego zmusił go ojciec. Jednym z owoców tego romansu były niezwykłe i zaliczane do najpiękniejszych listy, które Krasiński pisał do umiłowanej.

Korespondencja poety z Potocką trwała od 1839 do lat pięćdziesiątych, lecz najgłębszy obraz ich relacji zawarty jest w tych z przedziału od 1839 do 1848. Dokładna liczba wiadomości wymienionych przez parę nie jest znana, faktem jest jednak, że Krasiński należał do bardzo aktywnych korespondentów, dziennie wysyłał kilka listów. Do Potockiej pisał rano i wieczorem - była ona dla niego zaufaną powiernicą, przyjaciółką i kochanką.

Badacze literatury, czytając listy Krasińskiego do Delfiny Potockiej, wielokrotnie podkreślają ich nasycenie ówczesną literaturą i szczególną więź duchową, jaka istniała między parą. Autor „Nie-boskiej komedii” był człowiekiem mocno doświadczonym przez życie - cierpiał z powodu trudnej relacji z despotycznym ojcem, która skutkowała dolegliwościami nerwowymi. Zarazem, w przeciwieństwie do Potockiej, nie należał do najwyższej warstwy arystokracji. Stąd uczucie łączące parę nie mogło zostać zrealizowane w ten najbardziej pożądany sposób - oboje nie byli dla siebie odpowiednimi partiami.

Cykl listów Krasińskiego do ukochanej odznacza się niebywałym zróżnicowaniem. Pojawiają się tu zarówno krótkie „notki”, jak i bardzo głębokie, wręcz unaoczniające myśli i uczucia nadawcy wiadomości. Przedmiotem wymiany poglądów stają się więc zjawiska kulturalne, zagadnienia filozoficzne (głównie związane z historią), bieżące problemy i wydarzenia. Autor „Nie-boskiej komedii” pisze do osoby równie dobrze zorientowanej w ówczesnym świecie, oczytanej i obytej, a zdecydowanie bardziej niż on zaznajomionej z najważniejszymi ludźmi zamieszkującymi Stary Kontynent w ich czasach.

Wymiana myśli między zakochanymi często zostaje ubrana w odpowiednią formę. Nadawca i odbiorca przedstawiani są w zróżnicowanych konwencjach. Jest Potocka dla Krasińskiego odpowiedniczką Beatrycze, ale jest także źródłem praktycznych rad i informacji. Piszący do niej mężczyzna także zmienia rodzaje swej kreacji - raz staje się wrażliwym poetą, kiedy indziej wnikliwym badaczem historii. Literaturoznawcy, próbując odtworzyć obraz Krasińskiego na podstawie listów, szczególnie podkreślają jego doskonałą znajomość sytuacji politycznej, przenikliwość i zdolność odczytywania przyszłych wydarzeń. Zwracają także uwagę na jego przywiązanie do tradycji oraz formułującą się na podstawie listów koncepcję historiozoficzną, w myśl której interwencje Boga są konieczne, by świat trwał w porządku (myśl tę można połączyć z zakończeniem „Nie-boskiej komedii”).

Jeden z najbardziej wyjątkowych listów pisał Krasiński w rocznicę poznania Potockiej (24 grudnia 1839). Tworzył go w dwóch fazach, bowiem rano i wieczorem. Początkowo zwracał się w stronę wspomnień, podkreślał piękno okoliczności, w jakich się spotkali, ale także piękno samej sytuacji. Zarazem wyczekiwał ukochanej: Powiedz mi, o powiedz! Czy o tej godzinie cień Twej postaci nie oderwie się od ciała Twego i nie przypłynie do mnie? Będę czekał na Ciebie, będę sam o tej godzinie między szóstą a siódmą. W dalszej części ustosunkowuje się do słów zamykających otrzymany przezeń list, rozczulając się nad ukochaną: W nocy ciągle myślałem o tym, com na końcu listu Twego wyczytał wczoraj. Każde cierpienie Twoje ciąży mi jak przekleństwo na głowie. We fragmencie pisanym po zachodzie słońca, nadawca wyraża rozczarowanie brakiem wizyty ukochanej. Czyni to jednak w sposób wyjątkowy, gdyż przepełniony smutkiem czerpie radość z każdej wiadomości przekazanej mu przez Dąbrowskiego (służącego Delfiny, który pojawił się miast niej). Wiadomość zamknięta zostaje szczególnie intymnym wyznaniem: Disz, nie ma Ciebie, minęła godzina – przed oczyma ciemno. Miłość, jak Religia, ma obrządki swoje. Te wiersze to była modlitwa do Ciebie, zupełnie to samo, co modlitwa. O wiem, że o tej chwili Ty jesteś ze mną, choć pewnie teraz w salonie u stołu. Jakże ja pewny byłem, że Ty się pokażesz mnie.

Listy Krasińskiego do Delfiny Potockiej wymykają się jednoznacznej klasyfikacji. Bogactwo i piękno ich języka, zróżnicowana tematyka, niezwykle interesujące kreacje korespondujących, bohaterowie epistolograficzni (często pojawiają się postacie, które, na podstawie listów, można scharakteryzować - np. ojciec Krasińskiego) i mnogość form (listy zawierają także fragmenty poetyckie) sprawiają, że często określane są one mianem wielkiej powieści polskiego romantyzmu. Tworzą bowiem unikatową wizję świata, jaka naznaczona jest najważniejszymi tendencjami dwóch epok, afirmacją codziennego piękna, radością czerpaną ze wspomnień oraz głęboką troską o ojczyznę, jakiej towarzyszą przemyślenia historyczno-filozoficzne. W tych realiach osadzona zostaje para głównych bohaterów - nadwca i adresatka.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Do snu - interpretacja i analiza

We fraszce „Do snu” Jan Kochanowski porusza dwa tematy. Pierwszym jest oczywiście tytułowy sen drugim natomiast – śmierć. Bohaterami utworu są spersonifikowane...

Gdy tu mój trup – interpretacja...

„Gdy tu mój trup” to wiersz Adama Mickiewicza który zaliczany jest do grupy tzw. liryków lozańskich. Teksty te powstawały najprawdopodobniej...

Ogród przedziwny – interpretacja...

„Ogród przedziwny” Leopolda Staffa to wiersz pochodzący z tomu „Uśmiechy godzin” (1910). Poeta wyraża w nim zachwyt nad pięknem świata opowiada...

Kolumbowie rocznik 20 – streszczenie...

Powieść Romana Bratnego uchodzi za jedno z najważniejszych beletrystycznych ujęć losów pokolenia urodzonego w okolicach 1920 roku (tytułowych Kolumbów). Trzytomowa...

Kot w butach – streszczenie

Dawno temu żył sobie pewien młynarz. Był bardzo bogaty i miał trzech synów między których postanowił podzielić swój majątek. Gdy zmarł jego dwaj...

Szwedzi w Warszawie - streszczenie...

Streszczenie Opowieść Walerego Przyborowskiego rozpoczyna się opisem z pozoru zwykłego dnia podczas którego dochodzi do sprzeczki pomiędzy Szwedami a mieszkańcami...

Krzyk ostateczny – interpretacja...

Władysław Broniewski napisał wiersz „Krzyk ostateczny” w 1939 roku tuż przed wybuchem II wojny światowej. Utwór wpisuje się w poetykę katastroficzną...

Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią...

Geneza „Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią” została odnaleziona w rękopisie z 1463 roku stanowiącym kopię oryginału z połowy XV wieku. Nieznany jest nam...

Tren XI - interpretacja i analiza

Tren XI to kontynuacja krytyki filozofii jako drogi do szczęścia (por. Tren IX). Filozofia miała uczynić człowieka cnotliwym – a cnota i szczęście miały być tym...