Obłoki – interpretacja i analiza

Wiersz „Obłoki” stanowi część przedwojennej twórczości Czesława Miłosza. Przyszły noblista był wówczas młodym poetą, związanym z wileńską grupą „Żagary”. Jego twórczość przepełniał nastrój katastrofizmu – jednak omawiany wiersz jest tutaj pewnym wyjątkiem. W „Obłokach” autor –bo ewidentnie sam Miłosz jest podmiotem lirycznym – odnosi się do kondycji samego siebie, jako człowieka, nie zaś do świata, który zmierza ku zagładzie.

Obłoki, straszne moje obłoki, - zaczyna się wiersz. Szybko jednak orientujemy się, że groza, którą wywołują chmury, nie wynika z nich samych. Wręcz przeciwnie. Są one piękne i stanowią element dobrej natury. Zło zaś drzemie w człowieku, w narratorze, który zdaje sobie sprawę z własnej podłości. Dostrzega kontrast między dobrem natury a złem człowieka.

i wiem, że we mnie pycha, pożądanie
i okrucieństwo, i ziarno pogardy
dla snu martwego splatają posłanie.

Również poezja, jaką tworzy, nie zostaje potraktowana ulgowo. Poeta sam sobie zarzuca brak szczerości – a wręcz kłamstwo.

a kłamstwa mego najpiękniejsze farby
zakryły prawdę.

Jak zareagować, gdy człowiek zrozumie bezmiar własnego zepsucia i małości? Jak postąpić, gdy pojmiemy dokładnie, na ile różnimy się od dobrej natury? Jedyną pociechę może stanowić myśl o przemijaniu. Nasze zło skończy się z nami samymi, gdy nas ogarnie […] noc. Śmierć nie stanowi więc czegoś przerażającego – wręcz przeciwnie, można ją uznać za ukojenie. Ukojenie, gdyż sami sobie wyrządzamy cierpienie za pomocą zła, które czynimy. Poeta nie pragnie jednak przyśpieszenia śmierci, nie wypełnia go determinacja samobójcy – tylko melancholia człowieka, rozmyślającego nad własną małością.

Forma utworu (kilka informacji):
– układ rymów abcb
– apostrofa (do obłoków)
– wykrzyknienie