Wyroki – interpretacja i analiza

Wiersz Krzysztofa Kamila Baczyńskiego „Wyroki” pochodzi z 1941 roku. Dedykowany został Basi D. – chodzi oczywiście o Barbarę Drapczyńską, przyszłą żonę poety. W utworze tym autor łączy poezję miłosną z opisem dramatu swojego pokolenia (tak zwani Kolumbowie).

Już na początku podmiot liryczny zapewnia obiekt swoich uczuć, że tragiczna historia nie przeszkodzi im w szczęściu:

Nic gruzy. Dwułodygą wyrośniem,
dwugłosem zielonym światła,
podobni chmurom i sośnie.

Później dodaje również: Nic ciemność. Przez nią przepłyniem.

W wierszu zostają skontrastowane dwie rzeczywistości. Jedna z nich miłość dwojga ludzi, która opisana zostaje przez metafory związane z przyrodą, pięknem natury. Druga to mroczne siły destrukcji, dążące do zniszczenia dobrego świata razem z dwojgiem kochających się ludzi. Jednak natura, podkreśla poeta, to coś trwałe, coś, co przeszło niejedno, a nadal trwa. A skoro miłość jest podobna, skoro to wieczność rosnąca – drzewa, to czy trzeba popadać w rozpacz?

Baczyński nie oferuje jednak utworu wesołego, radosnego. Jest w nim optymizm, ale i jest gorycz. Siły wroga, chociaż można się im oprzeć, są przerażające. Deszcz pocisków to nie jest coś, w czym łatwo jest rosnąć. Ale właśnie to podnosi wartość miłości. Dwójka ludzi potrzebuje jej, by przetrwać, by stworzyć sobie mały świat, który oprze się zagładzie.

Czym są tytułowe wyroki? Można uznać, że chodzi o okrutne wyroki historii, która kazała młodym ludziom zmagać się z piekłem II wojny światowej. A może owymi wyrokami losu są spotkanie i związek Baczyńskiego i Basi – coś, co daje nadzieje na przetrwanie i szczęście.

Forma utworu (kilka informacji):
– układ rymów ababacc
– epitet (błogosławionym czynie)
– równoważnik zdania (nic gruzy)