Unikalne i sprawdzone teksty

Bitwy w Potopie – opis | wypracowanie

„Potop” Henryka Sienkiewicza jest dziełem niezwykle dynamicznym, przykuwającym uwagę czytelnika zaskakującymi zwrotami akcji, emocjonującymi potyczkami i wielkimi bitwami. Te ostatnie – w powieści przenoszącej czytelnika do lat 1655 – 1660 – mają miejsce bardzo często. Dochodzi tu do starć wielkich, liczących dziesiątki tysięcy żołnierzy armii, jak i skromnych oddziałów zwiadowczych.

Spośród wielkich bitew opisanych przez Sienkiewicza warto wspomnieć o spotkaniu wojsk polskich i szwedzkich, które miało miejsce pod Ujściem. Długie przygotowania wojsk rzeczpospolitej nie przyniosło oczekiwanych efektów. Szańce okazały się być niewłaściwie usypane, a oddziały rozprężone i niegotowe do boju. W tych okolicznościach prowadzenie walki z doskonale wyszkolonymi i doświadczonymi oddziałami szwedzkimi okazało się pozbawione celu. Doszło więc do podpisania aktu kapitulacji, w którym oddano Wielkopolskę szwedzkiemu władcy.

Wiele utarczek między wojskami polskimi i szwedzkimi przeprowadzonych zostało, gdy oddziały najeźdźcy znalazły się w widłach Wisły i Sanu. Właśnie wtedy, w czasie jednej z potyczek, kiedy polski oddział starł się z elitarną brygadą pod dowództwem Kannenberga, wielkim kunsztem wykazał się Michał Wołodyjowski. Precyzyjnie ciął mężczyznę, zwalając go z konia, a następnie jego żołnierze wyeliminowali nieprzyjaciół.

Jedną z najważniejszych potyczek z udziałem Andrzeja Kmicica i jego kompanów było starcie w wąwozie leżącym nieopodal Nowego Targu. Właśnie wtedy Babinicz i Kiemlicze ruszają do szaleńczego wręcz ataku na Szwedów, pragnąc ochronić króla przed wrogiem. Najstarszy z Kiemiliczów przypłacił starcie życiem, Kmicic odniósł poważne rany. Z pomocą stronnikom władcy Rzeczpospolitej przyszli górale. Właśnie ich pomoc okazała się bezcenna i pomogła dotrzeć królowi do Lubomirskiego.

Kluczowym dla odparcia wroga z ziem polskich wydarzeniem jest zdobycie Warszawy przez wojska Rzeczpospolitej. Zmagania z ufortyfikowanymi Szwedami nie były łatwe, ale każdego dnia wydzierano im kolejne szańce, uliczki i dzielnice. Wielkim bohaterstwem wykazał się tutaj Andrzej Kmicic, który nie szczędził sił na prowadzenie kolejnych szarż.

Najważniejsza dla głównego bohatera bitwa rozgrywa się pod Tykocinem. Wtedy ma okazję stanąć oko w oko ze znienawidzonym przez siebie księciem Bogusławem Radziwiłłem. Chorąży orszański bierze więc odwet za uwięzienie Oleńki oraz dwa zwycięstwa przeciwnika. Książę Bogusław trafia do niewoli głównego bohatera, następnie zostaje oddany Tatarom (ostatecznie wykupuje go krewny).

Sienkiewicz ukazuje w „Potopie” niemalże wszystkie najważniejsze bitwy lat 1655 – 1657. Opisuje je z wielką precyzją, a fakt, że biorą w nich udział bohaterowie fikcyjni (często związani z czytelnikiem, budzący jego zaangażowanie emocjonalne) sprawia, że odbiorca z zapartym tchem śledzi dynamiczne i pełne zwrotów akcji starcia.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Motyw władcy w literaturze i sztuce...

Władza od zawsze fascynowała zarówno artystów jak i odbiorców sztuki. Nie ma się czemu dziwić skoro zazwyczaj kojarzy się z nią potęga i bogactwo...

Literackie portrety rodziny –...

Rodzina jest istotną wartością dla polskiego społeczeństwa. W ciągu zaborów i okupacji jakich nie brakowało w czasie naszej najnowszej historii to właśnie grono...

Józef Chełmoński Czwórka - opis...

„Czwórka” to niezwykle dynamiczny obraz który został namalowany przez Józefa Chełmońskiego w 1881 roku. Opis Obraz przedstawia pędzący powóz...

Charakterystyka sposobu życia w...

Powieść Stefana Żeromskiego zatytułowana „Przedwiośnie” to opowieść która przedstawia dzieje młodego Cezarego Baryki a jednocześnie poprzez jego przygody...

Nowy bohater i nowe tematy literatury...

Nazwa renesans pochodzi od francuskiego słowa „renaissance” znaczącego odrodzenie. Doskonale odzwierciedla ono charakter tej epoki która narodziła się...

Człowiekiem jestem i nic co ludzkie...

W okresie renesansu jedną z najbardziej rozpowszechnionych maksym stały się słowa Terencjusza: człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce . Oznaczały one że...

„Ferdydurke” jako powieść...

Powieść awangardowa to gatunek literacki który narodził się w XX stuleciu. Jego główną cechą było zerwanie z modelem powieści realistycznej a więc odejście...

O czym mówią moje książki nocą...

„Książka nie jest tak fajna jak film!” – powiedział ostatnio mój kolega. „W filmie widzisz co robią bohaterowie słyszysz jak rozmawiają....

Groteska w „Szewcach”

Dominującą kategorią estetyczną w „Szewcach” Witkacego jest groteska. Świat dzieła wykreowany został w taki sposób by zaprzeczyć prawidłowościom...