Co mi tam troski – interpretacja i analiza

„Co mi tam troski” to wiersz Władysława Broniewskiego z tomu „Bagnet na broń” wydanego w 1943 roku. Tekst wpisuje się w konwencje liryki tyrtejskiej oraz przypomina żołnierską pieśń. Poeta napisał go jako członek Armii Andersa, która po opuszczeniu Związku Radzieckiego miała nadzieję na szybkie zwycięstwo i powrót do kraju. Wiersz charakteryzuje nastrój optymistyczny. Podmiotem tekstu jest żołnierz, który pozbawiony domu i ojczyzny ma tylko jedno marzenie: wrócić do kraju i wyzwolić ukochaną Warszawę.

Polski żołnierz jest odważny i zaprawiony w boju. Nie lęka się trudów walki, nie przerażają go nieprzyjazne obce klimaty („śniegi Syberii” i „piaski Libii”). Nie dba również o zaszczyty, sławę i bogactwo. Jedyną motywacją jego działania jest miłość do ojczyzny, tęsknota za rodzinną ziemią i domem, który został zniszczony przez niemieckiego najeźdźcę.

W wierszu najczęściej stosowanym środkiem poetyckim jest metonimia. Warszawa to zatem figura całej Polski, a żołnierskie buty i karabin stają się symbolami determinacji i realnej siły Polaków. Dzięki metonimii wypowiedź poety staje się niezwykle lapidarna, zgodnie z logiką i nastrojem języka konkretnego żołnierskiego języka. O losie żołnierza świadczą proste, wymowne symbole: szkorbut, chleb i naboje w torbie, „obcas łatany w Narwiku” i „gwóźdź wyszczerbiony w Tobruku”. Opisują one tułaczą dolę Polaków pozbawionych własnego kraju, ale także ich odwagę i umiejętności bojowe.

Podmiot wiersza podkreśla, że powrót do kraju jest wszystkim, czego chce. Nawet jeśli musiałby zginąć, woli umierać na własnej ziemi niż poza ojczyzną. Podejmuje zatem wysiłek i wraz z innymi Polakami wyrusza w daleką drogę. Wierzy, że jej ostatecznym celem będzie wolna Polska.