Ballady i romanse – opracowanie (geneza, cechy, motywy, bohaterowie), ogólna interpretacja cyklu i znaczenie

„Ballady i romanse” ukazały się w roku 1822, w Wilnie. Utwory w nich zawarte stanowią część cykli zatytułowanego „Poezyje”. W skład utworów przede wszystkim wchodzą ballady czyli utwory literackie o synkretycznym charakterze, które były szczególnie lubiane przez twórców okresu romantyzmu. Ballada łączyła ze sobą różne cechy gatunkowe, była utworem rymowanym nasyconym środkami stylistycznymi, który jednocześnie posiadał fabułę oraz dialogi. Istotnym było pojawienie się w niej motywów ludowych, a także występowanie wydarzeń tajemniczych, fantastycznych, niezgodnych z rozumowym postrzeganiem świata.

W balladach i romansach dostrzec można szereg inspiracji i nowatorskich jak na owe czasy poglądów. Przede wszystkim widoczne jest zainteresowanie Adama Mickiewicza kulturą ludową, której elementy wplata on w wiele utworów wchodzących w skład cyklu. Ludowość to nie tylko przekazy, fantastyczne postaci i wierzenia, ale i mądrość. Treść ballad Adama Mickiewicza pokazuje, że sprawiedliwość istnieje i dosięga tych, którzy na to zasługują.

Bardzo ważnym jest zestawienie nowego światopoglądu z poglądem osób starszych. W swoich utworach Adam Mickiewicz pokazuje wartość uczucia, która przewyższać ma rozumowe poznanie. Jedną z postaci, które symbolizować miały skostniałe poglądy poprzedniego pokolenia był mędrzec pojawiający się w balladzie zatytułowanej: „Romantyczność”.

Ważny jest także pojawiający się motyw nocy jako pory tajemniczej, podczas której pojawiają się zjawy, upory i mają miejsce wydarzenia dla człowieka niewytłumaczalne. Równie ważna jest przyroda, która niejednokrotnie posiada ludzkie cechy i zdaje się współgrać z całością wydarzeń, uczestniczyć w fabule.

Tworząc „Ballady i romanse” Adam Mickiewicz stworzył dzieło, które określane było manifestem romantyzmu. Zawarty w nim przekaz świadczył o romantycznym podejściu i talencie autora.