Wieczór autorski – interpretacja i analiza

„Wieczór autorski” to zabawny wiersz Wisławy Szymborskiej, w którym poetka z nutą ironii wypowiada się o losie współczesnych poetów oraz dokonuje swoistej diagnozy kultury współczesnej. Utwór w dużej mierze ma charakter autotematyczny, poetka opowiada bowiem o przebiegu wieczoru autorskiego, na którym prezentuje swoje dzieła. Okazuje się, że niestety zainteresowanie publiczności nie jest duże. Na sali znajduje się zaledwie dwanaście osób – mała ilość efektownych atrakcji, a także niekorzystna aura pogodowa nie wpływają dobrze na frekwencję. Na szczęście niedobory uzupełniają „krewni”.

Poetka obserwuje przybyłych, a w myślach zwraca się do Muzy – opiekunki natchnienia poetyckiego. Apostrofa do Muzy powtarzana w każdej strofie, a także zwrot do Pegaza przywołują literaturę klasyczną – złoty okres artyzmu. Dzięki temu mamy do czynienia z konfrontacją dawnego i współczesnego poety. Ten drugi nie może liczyć na wielkie uznanie wśród czytelników, obecnie ranga sztuki uległa znacznemu obniżeniu. Symbolem kultury współczesnej jest natomiast bokserski mecz. To bokser, a nie poeta, wzbudza zachwyty kobiet, zdobywa liczną publiczność i powszechne uznanie.

Tymczasem literat może jedynie wzywać „końskiego anioła” i liczyć, że jego utwory w najlepszym razie wejdą w kanon lektur szkolnych, wtedy bowiem staną się powszechnie znane. Nawet staruszek podczas wieczoru autorskiego „słodko zasnął” i nie słucha czytanej poezji.

Szymborska w małej scence pokazuje dominujące tendencje współczesnej kultury. Zdecydowaną przewagę zdobywają zjawiska kultury popularnej. Nad duchowym przeżyciem dominuje potrzeba prostej rozrywki. Publiczność oczekuje silnych wrażeń zmysłowych – widoku muskularnych ciał i „Dantejskich scen”. Mamy zatem do czynienia z powszechnym wypaczeniem gustu, którego ofiarą pada prawdziwa sztuka. Poeta w przeciwieństwie do epoki romantycznej, jakiej symbolem są „ciężkie norwidy” nie pełni już roli wieszcza czy przewodnika.