Unikalne i sprawdzone teksty

Kompozycja i narracja w „Lalce” – charakterystyka | wypracowanie

„Lalka” - monumentalna powieść realistyczna - należy do tych dzieł Bolesława Prusa, które najlepiej obrazują jego niesamowite zdolności artystyczne. Jest to nie tylko pasjonująca opowieść o nieodwzajemnionej miłości i niespełnionych marzeniach w realiach postyczniowych, ale także prawdziwy majstersztyk kompozycyjny. Autor, by zaangażować czytelnika i jak najdokładniej ukazać mu złożoność świata, posługuje się kilkoma ciekawymi zabiegami.

Osią kompozycyjną „Lalki” jest wątek miłosny, czyli starania głównego bohatera o rękę panny Izabeli Łęckiej. Wokulski - bogaty kupiec, który znacznie wspiął się w hierarchii społecznej, to postać o barwnym życiorysie. Udział w powstaniu listopadowym, zesłanie do Irkucka, małżeństwo z wdową po Janie Minclu, wyjazd do Bułgarii na wojnę wschodnią - wszystko to sprawia, że wciąż dźwiga on ze sobą ciężar swojej przeszłości. Mroki skrywające minione dni głównego bohatera są stopniowo rozjaśniane przez Ignacego Rzeckiego - jego przyjaciela i wiernego pomocnika w interesach. Warto tutaj zaznaczyć, że zabieg ten wprowadza do utworu drugiego narratora.

Akcja, czyli łańcuch zdarzeń przedstawionych w utworze, prowadzona jest w taki sposób, by kolejne wątki i motywy wiązały się z głównym bohaterem oraz dominującym prądem wydarzeń. Postacie baronostwa Krzeszowskich zostają wprowadzone do utworu w czasie wizyty w sklepie u Wokulskiego, następnie pojawiają się w kolejnych etapach, a dzięki zakupieniu przez zamożnego kupca kamienicy Łęckich czytelnik zgłębia dzieje uczucia łączącego parę. W podobny sposób wprowadzeni zostają nowi bohaterowie - Wokulski poznaje Ochockiego, gdyż ten jest krewnym Łęckich, Geista spotyka zaś w Paryżu, dokąd udał się wskutek rozczarowania zachowaniem panny Izabeli. W wielu przypadkach wątki poboczne są kontynuowane, tylko niektóre pozostają w zawieszeniu (np. gdy Wokulski opuszcza Paryż, nie rozmawia już z Geistem, ale wciąż ma świadomość, że zawsze może rozpocząć współpracę z nim).

Dominującym tokiem podawczym w Lalce jest tok przyczynowo - skutkowy. Opisane wydarzenia następują po sobie w sposób chronologiczny, często w jakiś sposób wynikając z poprzednich zdarzeń. Nie brakuje jednak luk i niedopowiedzeń, które momentami zaburzają tę strukturę (przeszłość rozjaśniania jest stopniowo).

Świat przedstawiony w dziele Bolesława Prusa imponuje złożonością i różnorodnością. Charakterystyczna dla realizmu konsekwencja autora sprawia, że odmalowuje on szeroką panoramę ówczesnej Warszawy, wzbogacając ją obrazami innych miejsc (Paryż, Zasławek). W utworze pojawia się wielu bohaterów dalszego planu, a każda postać jest starannie dopasowana do środowiska, z którego się wywodzi.

Głównym narratorem „Lalki” jest postać dysponująca nieograniczoną wiedzą o świecie przedstawionym, wypowiadająca się w trzeciej osobie, cechująca się obiektywizmem (charakterystyczny dla powieści realistycznej). Często posługuje się on mową pozornie zależną, oddając tym samym głos bohaterom i wplatając ich sądy, przemyślenia i oceny w tok narracji (narracja personalna, czyli oglądanie świata z perspektywy bohatera).

Drugim, pojawiającym się nieco rzadziej narratorem dzieła Prusa jest Ignacy Rzecki. Przyjaciel Wokulskiego prowadzi tok podawczy we fragmentach „Pamiętnika starego subiekta”. W tych rozdziałach narrator wszechwiedzący, obiektywny, trzecioosobowy ustępuje miejsca narratorowi pierwszoosobowemu, subiektywnemu. Rzecki, pisząc swój dziennik, wprowadza dygresje dotyczące polityki, dokonuje emocjonalnych ocen, snuje różnorodne przypuszczenia, niejednokrotnie zaburza porządek chronologiczny i przyczynowo-skutkowy (przez co fragmenty te można kojarzyć z gawędą szlachecką).

Warto zauważyć, iż w ostatnim rozdziale utworu narrator wszechwiedzący dopuszcza do głosu bohaterów dzieła, powierzając im relacjonowanie niewyjaśnionych losów Stanisława Wokulskiego. Zdaje się więc tracić przywilej nieograniczonej wiedzy, co sprawia, że zakończenie powieści jest otwarte. Czytelnik poznaje bowiem kilka możliwości ostatecznego rozstrzygnięcia losów Wokulskiego, lecz narrator nie potwierdza żadnej z nich.

Rozwiń więcej

Losowe tematy

Zbrodnia bez kary. Rozwiń temat...

Kwestie zbrodni i następującej po niej kary zajmowały ludzkości od tysiącleci. Najwięksi artyści i filozofowie zastanawiali się czy zło może ujść bezkarnie i jak...

Obraz Petersburga w „Zbrodni i...

Petersburg to jedna z najpiękniejszych metropolii na świecie. Miasto wzniesione w XVIII wieku przez dynastię Romanowów miało pokazywać europejskie oblicze Rosji....

Testament mój – interpretacja...

Wiersz zatytułowany „Testament mój” napisał Juliusz Słowacki na przełomie lat 1839 - 1840 będąc w tym czasie w Paryżu. Dzieło odbija nastrój...

Wybrane pary małżeńskie w literaturze....

Pisarze i poeci od tysiącleci sławią miłość – miłość nieszczęśliwą tragiczną lub też miłość spełnioną. Opis tej ostatniej zazwyczaj kończy się w chwili...

Narrator i narracja w „Innym świecie”...

W „Innym świecie” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego występuje narracja pierwszoosobowa. Narratorem jest Gustaw porte parole autora postać której autor wyraźnie...

„Ludzie bezdomni” jako powieść...

Powieść Stefana Żeromskiego „Ludzie bezdomni” umiejscowić należy między dwiema epokami. Z jednej strony dzieło mocno czerpie z tradycji pozytywistycznej z...

Praca w „Innym świecie” –...

„Inny świat” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego przedstawia niezwykle przejmujący obraz sowieckich łagrów. Do tych syberyjskich obozów pracy w czasach...

Portrety XVIII-wiecznych Polaków...

XVIII wiek przyniósł Polsce wielkie zmiany – stworzono Komisję Edukacji Narodowej uchwalono pierwszą w Europie konstytucję. To wszystko nie byłoby jednak możliwe...

Obraz szlachty w wierszu „Zbytki...

Poeci od wieków wypominali swoim rodakom wady i przywary. Satyra była środkiem który miał na celu poprawę obyczajów i sytuacji politycznej zmotywowanie...