Mrówko, ważko, biedronko – interpretacja i analiza

Wiersz Jana Twardowskiego „Mrówko, ważko, biedronko” odwołuje się do tradycji świętego Franciszka. To przecież „biedaczyna z Asyżu” mówił o zwierzętach, jako o braciach mniejszych i zachęcał do zachwycania się pięknem świata stworzonego przez Boga. Podobnie czyni nasz ksiądz-poeta. Widać to już w początkach utworu – zwraca się bezpośrednio do poszczególnych owadów, zachwalając ich walory i dumając nad ich tajemnicami. Zastanawia się nad tym, dlaczego mrówka jest ciągle mała i rozmyśla o biedronce, nad którą zamyśliłby się/nawet papież.

W dalszej części utworu porównuje z tymi zwierzętami samego siebie. W oczach poety owady wcale nie wypadają źle w zestawieniu z ludźmi! W końcu człowiek musi im wydawać się wielki i nieporadny – człapię po świecie jak ciężki słoń. W dodatku mamy skłonność do ignorowania małych rzeczy i stworzeń – każdy z nas może o sobie powiedzieć: jestem tak duży, że nic nie rozumiem. A przecież nie ma prawie żadnej różnicy między nami a owadami! Życie nasze jednakowo/niespokojne i malutkie”. Z perspektywy gwiazd, czy nawet drzew, los człowieka jest równie niepewny i krótki, jak ten przeznaczony owadom.

Ksiądz Twardowski nie pisze tego, by wmawiać nam, że nasze życie jest bezwartościowe. Wręcz przeciwnie! Ksiądz-poeta sugeruje, byśmy z większą miłością pochylali się nawet nad najmniejszą częścią świata, jaką są owady. W końcu i one są elementem boskiego planu i z tego powodu należy im się szacunek i czułość.

W ten sposób wiersz „Mrówko, ważko, biedronko” staje się wspaniałym hymnem pochwalnym ku czci wszelkiego życia i stworzenia!

Forma utworu (kilka informacji):
– wiersz biały
– wyliczenie (zwierząt)
– apostrofa (do poszczególnych owadów)