Nike – interpretacja i analiza

Wiersz Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej „Nike” pochodzi z 1926 roku. Był to okres fascynacji autorki japońską poezją haiku – i właśnie takim polskim odpowiednikiem owych krótkich form poetyckich jest omawiany utwór.

Tytuł odwołuje się do postaci Nike, greckiej bogini zwycięstwa. W treści autorka precyzuje jednak, że chodzi jej o konkretne ukazanie tej postaci – mianowicie o słynną Nike z Samotraki. Jest to rzeźba przechowywana w paryskim Luwrze. Czas uszkodził posąg i bogini pozbawiona została głowy i rąk. Niemniej do dzisiaj w rzeźbie owej dopatrzyć się można niezwykłego piękna i dynamizmu.

Poetka wykorzystuje ów „kaleki” posąg do opisania miłości.
o miłości nieuciszona!
Choć zabita, lecz biegniesz z zapałem jednakim
wyciągając odcięte ramiona...

To interesujący wiersz, zważywszy na pozostałą twórczość Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Autorka bardzo często opisywała przemijanie i względność wszystkich rzeczy. Tymczasem w tym utworze podkreśla ona, że miłość jest jednak czymś, co nie odchodzi tak łatwo w niebyt.

Nawet po rozstaniu się z kochanką/kochankiem, widmo miłości może nas prześladować. Zastanawiamy się, czy postąpiliśmy dobrze, czy dało się ocalić to uczucie. Miłość, zdaje się sugerować Pawlikowska-Jasnorzewska, przypomina nieco krwawiącą ranę, którą trudno zaleczyć.

Wydaje się jednak, że przesłanie utworu, mimo jego melancholiczności, jest optymistyczne. Miłość stanowi potęgę, na której można się oprzeć – a to ważne w tym szalonym, zmieniającym się świecie. Miłość, nawet kaleka i ranna, ma wielką moc.

Forma utworu (kilka informacji):
– układ rymów abab
– apostrofa (do miłości) i wykrzyknienie